شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی‌ها و لذت‌های صبح می‌پردازد و به تمجید از حالتی خاص در این ساعات می‌پردازد. شاعر از درد دل خود در هنگام صبح می‌گوید و زیبایی بیداری و شادابی صبحگاه را ستایش می‌کند. او به صورت مجازی به پرنده‌ها و گل‌ها اشاره می‌کند و حالاتی از خوشحالی و غم را در کنار هم به تصویر می‌کشد. همچنین به مفهوم عشق و انتظار در دیدار محبوب اشاره می‌کند و به دل تنگی و longing در این بزم صبحگاهی می‌پردازد.Overall, شعر به نوعی حس زندگی و زیبایی‌های لحظات آغازین روز را منعکس می‌کند.
گوش گل می‌درد از مژده هنگام صبوحزنده دارد نفس باد صبا نام صبوح
هوش مصنوعی: گوش گل از نوید صبحگاهی میخارد و از نسیم صبحگاهی زنده است.
تا تو مرغ فلکی رام گلستان شده‌ایخواب مرغ سحری رفته و آرام صبوح
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو به لطافت و زیبایی گلستان پرواز میکنی، خواب و آرامش پرنده سحرگاهی رفته است.
تو گل از مرغ سحرگاه گرفتارتریدم نزد صبح حریفان که نشد دام صبوح
هوش مصنوعی: تو همچون گلی هستی که در دستان پرنده سحرگاه اسیر شدهای. در اینجا صبح وقتی که دیگران دور هم جمع میشوند، تو در دام شبانهروز قرار نگرفتهای.
در چنان بزم که مستان سحر می نوشندصاف خورشید بود درد ته جام صبوح
هوش مصنوعی: در این مهمانی که شراب نوشیدنی بهاری را در دل دارد، گویی خورشید در پایان شب، درد و روشنایی را در ته جام صبح رها کرده است.
دست و پا گر نزند دل نفسم می گیرددر گو روز فتادم ز لب بام صبوح
هوش مصنوعی: اگر دست و پا نزنم، قلب و نفسم تحت فشار قرار میگیرد. روزی در حالی که از لب بام به پایین افتادهام، احساس میکنم که در حال غرق شدن هستم.
غم مطلوب سر از دامن دلبر نگرفتلابه نیم شبی کردم و ابرام صبوح
هوش مصنوعی: غم من به خاطر معشوق از دلم کنار نرود. در میانه شب، با خواهش و التماس از او کمک خواستم.
حق دیدار «نظیری » نرسانی به تمامدر شب وصل ادا گر نکنی وام صبوح
هوش مصنوعی: اگر در شب وصال، حق ملاقات «نظیری» را به جا نیاوری و وظیفهی نوشیدن شراب صبح را انجام ندهی، دیگر نمیتوانی به حقیقت و زیبایی آن دسترسی پیدا کنی.