شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق غم و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از عدم وجود شادی و عیش در زندگی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی تلاش‌های او برای خوشحالی و زیبایی نتیجه‌ای ندارد. او به سوز دل و درد خود اشاره کرده و از بی‌ثمری تلاش‌ها و آرزوهایش سخن می‌گوید. مفهوم کلی شعر به نوعی تلخی و ناکامی در برابر مشکلات و فقدان شادمانی در زندگی انسان اشاره دارد.
بزمت غم بار ما نداردعیش تو غبار ما ندارد
هوش مصنوعی: محفل ما پر از غم و درد است، ولی شادی تو تحت تأثیر غمهای ما قرار نمیگیرد.
ما چهره به خون کنیم گلگونمشاطه نگار ما ندارد
هوش مصنوعی: ما با چهرهامان رنگ خون را بر میزنیم، زیرا آرایشگر زیبایی ما هیچ شکلی ندارد.
چون شعله ز سوز سینه روییمنم ابر بهار ما ندارد
هوش مصنوعی: وقتی قلبمان از عشق و احساس داغ میشود، دیگر هیچ بارانی نمیتواند شادابی بهار را برای ما به ارمغان بیاورد.
کس بوی نکرد گل که دستشزخم سر خار ما ندارد
هوش مصنوعی: کسی که به گل بویی نمیدهد، نشان از آن دارد که دستش به خار نمیخورد و زخم نمیبیند. به عبارتی دیگر، کسی که تجربه درد و رنجی را نداشته باشد، نمیتواند زیبایی و خوشی را به خوبی درک کند.
ما عربده می کنیم بسیارمطرب سر کار ما ندارد
هوش مصنوعی: ما بسیار شور و هیاهو میکنیم، اما آن مطرب(آهنگساز) کارش به ما نمیرسد.
آیینه به عیب ماست گویاعیب آینه دار ما ندارد
هوش مصنوعی: آیینه نشاندهندهی عیوب ماست، اما خودش عیبی ندارد.
هر نامه که دل نمی کند خونپیغام دیار ما ندارد
هوش مصنوعی: هر نامهای که قلب را به درد نیاورد، پیام آور درد و رنج سرزمین ما نیست.
خوشحالی روز وصل دیدیمشوق شب تار ما ندارد
هوش مصنوعی: در روز وصال، خوشحالی و سرور را تجربه کردیم، اما اشتیاق و شوق ما برای شب تار و دوری از هم، کماکان باقی است.
بی نام و نشان خوش است مرغیکو ناله زار ما ندارد
هوش مصنوعی: مرغی که هیچ نشانی از خود ندارد و صدای نالهاش را نمیزند، بسیار خوب است.
گردون مه و مهر دارد امانقدی به عیار ما ندارد
هوش مصنوعی: آسمان ماه و خورشید را دارد، اما ارزشهای واقعی ما را نمیتواند بسنجند.
خونابه کشیم ما «نظیری »می عشرت کار ما ندارد
هوش مصنوعی: ما در درد و رنج خود غرق شدهایم، اما لذتجویی و خوشگذرانی برای ما بیاهمیت است.