شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و تحولات بهاری می‌پردازد. در آن از نرگس و بلبل، باغ و گل‌ها صحبت می‌شود و به شادی و شور زندگی در بهار اشاره می‌کند. شاعر زیبایی و طراوت گل‌ها را ستایش می‌کند و از احساسات عاشقانه‌ای که در این فصل بیدار می‌شود، سخن می‌گوید. همچنین به تأثیر باده و سبکی در بهاری بودن حال انسان‌ها اشاره می‌شود و بیان می‌کند که این حال ممکن است باعث غفلت از زیبایی‌های زندگی شود. در کل، شعر با تصاویری دل‌انگیز و پرشور از بهار، رنج و شادی زندگی را به تصویر می‌کشد.
باز نرگس را گلستان صاحب افسر کندشاخ گل منبر نهد بلبل خطابت سر کند
هوش مصنوعی: نرگس در باغ گلستان، مانند یک زیبایی بینظیر جلوهگر می‌شود و بلبل با صدای خوش خود، از او پرستش و ستایش می‌کند.
غنچه گردد سبز مغفر سبزه زنگاری قباروز عرض آمد که هرکس برد خود دربر کند
هوش مصنوعی: غنچه به سرسبزی و زیبایی میرسد و سبزپوشی به رنگ زنگاری به خود میگیرد. روزی که فرصتی پیش میآید، هر کس باید خوب خود را نشان دهد و از خود دفاع کند.
از گل مستان بروید تاک می شوریده وارلاله خونین ز خاک کشتگان سر برکند
هوش مصنوعی: از باغ بیداد، انگورهای مست به همراه لالههای خونین از خاک شهیدان سر برآوردهاند.
حسن گل برقی به بستان افکند کز تاب آنبلبل شوریده را همرنگ خاکستر کند
هوش مصنوعی: نزیبایی و زیبایی گلبرقی در باغ چنان تأثیری دارد که بلبلهای عاشق را به حالت بیتابی و افسردگی میکشاند و آنها را به رنگ خاکستر در میآورد.
جلوه شورانگیز باشد هر که آید در سماعباده عطرآمیز گردد هرکه در ساغر کند
هوش مصنوعی: هر کسی که در حال رقص و شوق وارد شود، جلوهای دل‌انگیز دارد. و هر کسی که در جامی بنوشد، عطر خاصی میگیرد.
ترسم از مخموری ساقی که هنگام صبوحصبح را گم از فروغ لاله احمر کند
هوش مصنوعی: میترسم از مستی شرابریز که در زمان صبح، زیبایی‌های روشنایی صبح را با رنگ قرمز گل لاله از دست بدهد.
بر تن رنجور سودایی وزد باد بهاراستخوان را مومیایی مغز را عنبر کند
هوش مصنوعی: بادی لطیف و بهاری بر تن ضعیف و بیمار میوزد و باعث می‌شود که استخوانها دوباره جوان و نرم شوند و مغز به حالت شاداب و خوشبو درآید.
صبحدم دامن گشاید حله عطرآگین شوداز گل اخگر برفروزد غنچه را مجمر کند
هوش مصنوعی: صبح که میرسد، دامن طبیعت مثل چادری خوشبو باز می‌شود و عطر گل‌ها در فضا پخش می‌شود. در این بین، غنچهها با شعلههای عشق شکوفا میشوند و به آرامی روشن میگردند.
سنبل اسرار می روید که از راز زمینهرچه گوید ابر در گوش زمین باور کند
هوش مصنوعی: سنبل به عنوان نماد راز و رموز، از زمین میروید و ابر هر چه را که درباره رمز و راز زمین می‌گوید، به گوش زمین میسپارد و به آن ایمان میآورد.
در روانی گوییا طبع «نظیری » شد چنانکانچه آید در ضمیرش ثبت در دفتر کند
هوش مصنوعی: شاعر از احساسات و تفکرات خود به نحوی پیوسته و روان نوشته است، گویی که ذوق و طبع او به حدی رسیده که آنچه در دلش میگذرد، به راحتی به کلمات تبدیل می‌شود و همه افکارش را به مانند ثبت در دفتر، بیان می‌کند.