شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به قاصدی اشاره دارد که از جایی دور می‌آید و دلش از فراق معشوق رنجیده است. شاعر به وصف جاذبه‌های عشق و غم‌های ناشی از آن می‌پردازد. با اشاره به زیبایی معشوق و عشق دیوانه‌وار مجنون، او تبیین می‌کند که عشق همواره به مانند دریا وسیع و عمیق است اما در ظرف وجود فرد نمی‌گنجد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند از بندگی عشق آزاد شود و در این مسیر، شکرگزاری و شادی خود را در باده و موسیقی پیدا می‌کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که کلمات و احساسات عشق، همواره ظریف و قابل سنجش هستند.
قاصد دلی آزرده تر از آبله داردمی آید از آن کوی و ز رفتن گله دارد
هوش مصنوعی: پیامرسانی که دلbroken و اندوهگین است، در حال آمدن از آن محله است و از رفتن خود ناراحت است.
کس خیمه نیفراخت به سرچشمه حیوانگاهی گذری خضر برین مرحله دارد
هوش مصنوعی: هیچکس در کنار چشمه حیات خیمه نمیزند، اما گاهی خضر (نماد زندگی و هدایت) از این مکان عبور می‌کند.
شاید که شود جلوه گر از غیب جمالیچشمی همه کس بر ره این قافله دارد
هوش مصنوعی: شاید از عالم غیب، زیباییای به نمایش درآید که همه چشمها به سمت این کاروان خیره شدهاند.
معشوق جمیل است و غیور ار نه بگویممجنون نسب از لیلی این سلسله دارد
هوش مصنوعی: محبوب زیبا و غیرتی است و اگر نگویید دیوانه از لیلی است، این نسب به او می‌رسد.
هویی به فراغت نکند در همه صحرادیوانه که آهوی رمان در گله دارد
هوش مصنوعی: هیچ دیوانهای در دشت نمی‌تواند آرامش داشته باشد؛ چرا که آهویی که به دنبال آن است، در میان گله حضور دارد و او را به خود مشغول کرده است.
دریاش همی باید و در ظرف نگنجدصد گونه الم طایر کم حوصله دارد
هوش مصنوعی: دریا باید آزاد و وسیع باشد، نه اینکه در ظرف کوچکی جا بگیرد. پرندهای که روحیهاش کم است، نمی‌تواند تحمل این محدودیت را داشته باشد.
فارغ نشوم یک نفس از بندگی عشقشکرانه فرضی که کنم نافله دارد
هوش مصنوعی: من هرگز از خدمت عشق آرامش نمییابم و شکرگزاری من برای این فرض، بهسان نمازی است که همیشه باید به جا بیاورم.
بی باده کنم مستی و بی نغمه زنم ذوقاینک می و نی، هرکه سر مشغله دارد
هوش مصنوعی: من میتوانم بدون مصرف شراب سرخوش شوم و بدون نواختن ساز لذت ببرم. حالا می و نی را بیاورید، هر کس که دغدغهای در دل دارد.
چون گفته و ناگفته به سنجیدن بخت استشعری که نگفتست «نظیری » صله دارد
هوش مصنوعی: سرنوشت و شانس ما را نمیتوان فقط با کلمات بیان کرد، بلکه گاهی اوقات آنچه نگفتهایم نیز اهمیت دارد. شعرهایی که «نظیری» نوشته هنوز هم میتوانند با آنچه که گفته نشده، ارتباط داشته باشند.