شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از شادی‌ای که از شعله عشق می‌گیرد سخن می‌گوید، هرچند دلش از غم و جراحت می‌سوزد. او احساس می‌کند کسی که در درد و رنجش شریک می‌شود، بیشتر از دیگران به حال او آگاه است. در مورد ناله‌اش به ناتوانی و محدودیت خود در زندان قفس می‌گوید. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی او در بازار زندگی خریداری شده، اما عیب‌هایش به متاعی است که نتوانسته بفروشد. همچنین می‌افزاید که نیاز او باعث آسایشش شده و کسانی که بی‌کوشش زندگی کرده‌اند، به نقصان دچار می‌شوند. او از گرمای احساساتش می‌گوید که اگر در جمع نباشد، بی‌فایده خواهد بود و در پایان بر صداقت و خلوص خود تأکید می‌کند و می‌گوید اگر دلش سوخته است، این نشان از صدق و راستگویی اوست.
عیشم خوش از آن شعله افروخته باشدنقلم دل ریش و جگر سوخته باشد
هوش مصنوعی: زندگی من به خاطر آتش عشق و شور و شوقی که در دلم دارم، شیرین است؛ حتی اگر دلم شکسته و جگرم داغ دیده باشد.
از محنت لب بستنم آن کس شود آگهکز تیغ جفا چاک دلی دوخته باشد
هوش مصنوعی: کسی که از درد و رنجی که تحمل کردهام باخبر شود، متوجه می‌شود که دل من از تلاش برای تحمل زخمها دوخته شده است.
در عرصه گلزار کند ناله ز تنگیمرغی که به کنج قفس آموخته باشد
هوش مصنوعی: پرندهای که در قفس اسیر شده و به تنگی و محدودیت خود عادت کرده، در میان گلزار و زیباییها فقط ناله و شکایت می‌کند.
نیکوییی ما در ره بازار خریدندعیبش به متاعیست که نفروخته باشد
هوش مصنوعی: خوبی ما در بازار مورد توجه قرار می‌گیرد، اما عیبی که ممکن است داشته باشیم به کالاهایی برمیگردد که به فروش نرود.
محتاجی ما باعث آسایش ما شدغارت نخورد هرکه نیندوخته باشد
هوش مصنوعی: نیازمندی ما موجب آرامش ما شد؛ هر کسی که هیچ ذخیرهای نداشته باشد، مورد خطر و آسیب قرار نمیگیرد.
گرمی مفروشید که در مجمع ما نیستشمعی که نه از سوز خود افروخته باشد
هوش مصنوعی: اگر در جمع ما شمعی وجود ندارد که از گرما و سوز خود روشنایی ببخشد، باید حرارت و گرما را در دلهای خود ایجاد کنیم.
از صدق نفس چند زنی لاف «نظیری »مشکت همه سرب و جگرسوخته باشد
هوش مصنوعی: اگر از روی صداقت و راستگویی مدام از خودت شیوههای خاصی بگویی، به خاطر داشته باش که تمام آنها میتوانند ناشی از درد و رنج واقعی باشند.