شمارهٔ ۲۵۶ - نظیری نیشابوری

شب فغان را به در خلوت او باری بودناله برچید اگر در دلش آزاری بود

شورش و عربده‌ای در شب آن زلف نبودبخت من بود اگر فتنه بیداری بود

خویشتن را به دم سحر بر او می بستمهر سر موی مرا با رخ و قد کاری بود

نه غم مدعیان بود نه آشوب ندیمگل بی خار مگو گلشن بی خاری بود

مصر ویران دلم را ز بس آمد شد اویوسفی بر سر هر کوچه و بازاری بود

بر دل خسته من بود نگاهش هرچندهر طرف جان به کف استاده خریداری بود

حسن و حیرت به هم افشای غرض می کردندنه غم پرسش و نی زحمت گفتاری بود

در وصالش اگر از من نفسی باقی بودآن نفس بر دل من حلقه زناری بود

این همه لاف که در قرب «نظیری » می زددیدمش بر سر آن کوی عجب خواری بود