شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جستجوی حقیقت است. شاعر از هوس و عشق می‌گوید که او را به سوی حقیقت رهنمون شده و در مسیر آن، از موانع و چالش‌ها عبور می‌کند. عشق به او شوق و انگیزه می‌دهد، اما در عین حال، با درد و جدال‌هایی نیز همراه است. شاعر به تضاد میان زیبایی و زشتی، جوانی و پیری، و عشق و هوس اشاره می‌کند. در نهایت، عشق را به‌عنوان نیرویی قوی و غالب که بر زندگی انسان‌ها تأثیر می‌گذارد، معرفی می‌کند.
سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوسمست می گشتم به قصد صید و می راندم فرس
هوش مصنوعی: عشق من مرا به سمت بیابان حقیقت میبرد و من به خاطر هوس مست و سرمست بودم. به نیت شکار کردن میرفتم و اسب خود را میراندم.
چون به فرمان پیر گشتم غالب آمد شوق دوستاز خیالش رفته رفته عشق شد میل و هوس
هوش مصنوعی: وقتی به دستورات و راهنماییهای پیر راهنما عمل کردم، احساس شوق دوستی در وجودم به تدریج تبدیل به عشق و تمایل عمیق شد.
تا به دشمن در نزاعی کار تو با خشم تستچون شوی عاجز به فریادت رسد فریادرس
هوش مصنوعی: در هنگام دعوا و مقابله با دشمن، تو باید با خشم و قدرت عمل کنی. اما وقتی که به بنبست میخوری و ناتوان میشوی، کسی میآید که فریاد تو را میشنود و به یاریات میشتابد.
چشم نرگس در کمین و تیغ سوسن بر کف استمی گریزم از چمن چون دزد از دست عسس
هوش مصنوعی: چشم زیبا و فریبنده نرگس در حال تماشاست و تیغ سوسن در دست آماده است. من از چمن فرار میکنم، مثل دزدی که از دست ماموران گریخته است.
ما به این کاسه دیار آورده بودیم انگبیندست و پای مور بودیم و پر و بال مگس
هوش مصنوعی: ما این ظرف را با خود به این سرزمین آوردیم و در آن عسل قرار داده بودیم، اما خودمان همچون مورانی بیپناهن و بینیازی و بیبال و پر، در تلاش و جستجو بودیم.
آب سیمای جوانی رفت و جسم زار ماندسیل نوروزی گذشت و ماند باقی خار و خس
هوش مصنوعی: جوانی و زیبایی به سرعت از بین میروند و تنها تن خسته و مشکلات باقی میمانند. حالتی شبیه به بهار که میآید و میرود، در حالی که تلخیها و رنجها همچنان باقی میمانند.
اینقدر دم را که میزان و حسابی در رهستیک زمان کارست اگر خواهی که بشماری نفس
هوش مصنوعی: به اندازهای که وقت و فرصتی در دسترسی است، در راه انجام کارها و حساب و کتاب زندگی تلاش کن. اگر میخواهی نفسهای خود را بشماری و به زندگیات نظم بدهی، باید از این زمان به خوبی استفاده کنی.
عشق آمد کرد بیرون هرکه را در خانه دیدخود پرستار «نظیری » ماند و دیگر هیچ کس
هوش مصنوعی: عشق به سراغ هر کسی که رفت، او را از خانه بیرون کرد. تنها شخصی که توانست جلوی او بایستد، خود «نظیری» بود و دیگر هیچ کس نتوانست.