شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از زیبایی و آسیب‌پذیری معشوق خود می‌گوید و به دلشوره‌ها و ترس‌های ناشی از عشق اشاره دارد. او اشاره می‌کند که هرگونه اتفاقی می‌تواند از معشوقش بیفتد و این باعث بی‌نظمی و آشفتگی در زندگی‌اش می‌شود. شاعر همچنین نسبت به خطراتی که ممکن است از سوی درون انسان‌ها ناشی شود، هشدار می‌دهد و بر اهمیت عشق واقعی تأکید می‌کند. در پایان، او به امید رسیدن به معشوق و شنیدن غزل‌های زیبایی از او اشاره می‌کند و احساس شوق و انتظار را بیان می‌کند.
یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منشآفت صرصر بیگانه ببر از چمنش
هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، آن درخت باری که با اشک من رشد کرده، باد سرد و بیگانه را از باغش دور کن.
خاتم لعل سلیمانی او باز آوردپیش از آن دم که برد آب و صفا اهرمنش
هوش مصنوعی: خاتم لعل سلیمانی او، زودتر از آنکه اهریمنش آب و صفا را ببرد، بازگشت.
یعنی او به خوبی و جمالی برازنده، پیش از آنکه نیروهای منفی و شری تسلط پیدا کنند، به حالت اولیه خود بازگشته است.
عشق شوریدگیم می طلبد می ترسمکه پریشان کند این خواب پریشان ز منش
هوش مصنوعی: عشق در وجودم هیجانی میآفریند که میترسم خواب آشفتهام را بیشتر به هم بریزد.
شهر برهم خورد ار باد به زلفش گذردکه کمینگاه صد آشوب بود هر شکنش
هوش مصنوعی: اگر باد به زلف او بوزد، شهر به هم میریزد و هر گودی و شکاف در زلفش می‌تواند منشأ آشوب و هرج و مرج باشد.
رسن زلف چو در چاه ذقن آویزدابله آنست که در چه نرود از رسنش
هوش مصنوعی: زلف مانند ریسمانی است که در چاه ریش افتاده است؛ احمق کسی است که از این ریسمان بالا نمیرود.
پارسایی که به سوداش دل از دست دهدگر فرشتست که باشد خطر از خویشتنش
هوش مصنوعی: انسانی که به خاطر عشق و وفاداریاش جانش را از دست می‌دهد، حتی اگر فرشته باشد، باید از خطرات درونی خود بترسد.
دهر از افسانه و افسون لبش پر شده استگرچه دانم نبرد ره به دهانش سخنش
هوش مصنوعی: دنیا پر از داستانها و جادوهایی است که در آن وجود دارد، اما من میدانم که کلام او هیچ راهی به دهانش نخواهد داشت.
چون سحر پرده اغیار بدرم تا چندهمچو گل شب به هوا پاره کند پیرهنش
هوش مصنوعی: با شروع صبح، من دیگر نمیتوانم در سایه دیگران بمانم. تا چه زمانی باید مثل گل شب، پنهانی و در سکوت زندگی کنم، در حالی که به زیبایی خود بپردازم؟
عشق بی آتش و بی دود همه سوختن استعاشق آن نیست که خود داغ نهد بر بدنش
هوش مصنوعی: عشق واقعی نیازی به شعلۀ آتش و دود ندارد، بلکه تمام تجربهاش در سوختن است. عاشق کسی نیست که خود به طور عمدی به خود آسیب برساند.
تندرستیم و ز رنجوری خود در تابیمهرکه را رو دهد این عارضه بستر فکنش
هوش مصنوعی: ما سالم هستیم و از بیماری خود خسته شدهایم. هر کسی که این مشکل به سراغش بیاید، باید از زندگی‌اش کنارهگیری کند.
به امیدی که غزل های «نظیری » خوانیبالد از شوق تو چون غنچه زبان در دهنش
هوش مصنوعی: به امید اینکه شوق و عشق تو باعث شود که مثل غنچهای که کلمات را در دهانش میچرخاند، احساسات و احساساتم را به زیبایی بیان کنم.