شمارهٔ ۴۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات غم و اندوه خود می‌پردازد. او از درد و رنجی که از دست دادن یار خود تجربه کرده، سخن می‌گوید و به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن به خاطر احساساتش، تبدیل به یک دایره غمگین و ناامید شده است. همچنین به عدم توانایی خود برای پرواز و آزادی اشاره می‌کند و حس می‌کند که به دام افتاده است. در پایان، او به زخم‌های درونی‌اش و ناراحتی‌هایش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند احساسات او را درک کند. شاعر در کل از دلتنگی و شکستن قلبش به خاطر عشق یاری که وفادار نبوده، می‌گوید.
هرکجا ساخت غمی دایره مسمار شدمهر کجا نقطه شد انده خط پرگار شدم
هوش مصنوعی: هر بار که غم در زندگیام وجود داشت، به شکل دایرهای بدون انتها درآمدم و هر جا که نقطهای از اندوه حس کردم، مثل خطی که با پرگار کشیده میشود، به حالت خطی و مستقیم در آمدم.
بوی یار من ازین سست وفا می آیدگلم از دست بگیرید که از کار شدم
هوش مصنوعی: بوی معشوق من از این بی وفایی به مشام می رسد. گل را از دست من بگیرید، چون کارم به پایان رسیده است.
بس کزو شد برم آسوده، دو دستم در خوابهمچنان زیر سرش بود که بیدار شدم
هوش مصنوعی: به قدری از او آرامش و راحتی گرفتم که وقتی بیدار شدم، دو دستم همچنان زیر سرش بود.
دل دیوانه من قابل زنجیر بودبه شکنج سر زلف از چه سزاوار شدم
هوش مصنوعی: دل دیوانه من میتوانست زنجیر شود، اما به خاطر پیچشهای موهایش، چرا من سزاوار این وضعیت شدم؟
من دگر قوت پرواز ندارم در دامکاش صیاد بداند که گرفتار شدم
هوش مصنوعی: من دیگر توان پرواز ندارم و در این دام گرفتار شدهام. ای کاش صیاد میدانست که به چنگش افتادهام.
قیمت زخم بلا درد طلبکاری بودنرخ کالا نشنیدم چه خریدار شدم
هوش مصنوعی: زخم درد و رنجی که کشیدهام، به من یاد داده است که هیچ چیزی رایگان نیست و باید بهای آن را بپردازم. من هیچ وقت نشنیدم که برای چیزهای باارزش، چه قیمتی باید بپردازم، اما حالا خودم تبدیل به کسی شدم که برای آنها خریدارم.
کس در آتش به دل خویش «نظیری » نرودزان نگه سوخته بودم که خبردار شدم
هوش مصنوعی: هیچ‌کس در دل خود مانند «نظیری» به آتش نمیافتد. من از آن نگاه که مرا سوخت، متوجه شدم.