شمارهٔ ۴۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دردی عمیق و حسی غم انگیز صحبت می‌کند که از فراق و دوری محبوب ناشی می‌شود. او به این اشاره دارد که با وجود اینکه در دل غمگین است، نه می‌تواند گریه کند و نه ناله. حالش در این شرایط سخت شده و انتظار به سر می‌برد. شاعر خود را در وضعیتی می‌بیند که حتی از دید محبوب نیز غایب نیست، اما تحمل این فاصله برایش دشوار است. او به بلبل بی‌بهار تشبیه می‌شود که به دلیل کمبود آزادی و امکانات، در انتظار بهار نشسته است. همچنین بیان می‌کند که به خاطر نارضایتی از شرایطش، ممکن است برای یک بار هم که شده از دستورات محبوب سرپیچی کند. در نهایت، از شوق وصال و لذت عشق می‌گوید و تأکید دارد که زندگی‌اش بدون حضور محبوب بی‌ارزش است.
زین غم نه گریه آید و نی ناله برکشمسخت است حال مشکل اگر تا سحر کشم
هوش مصنوعی: از این غم نه میتوانم گریه کنم و نه آه بزنم. اگر حال و روزم سخت است، باید تا سپیده دم تحمل کنم.
غایب نگشته از نظر از پا درآمدممن آن نیم که رنج فراق سفر کشم
هوش مصنوعی: من هرگز از نظر دور نشدهام، بلکه به خاطر عشق و جدایی به پا درآمدهام. من آن کسی هستم که در درد فراق سفر را برمیتابم.
آن بلبل ندیده بهارم که انتظاردر آشیان ز کوتهی بال و پر کشم
هوش مصنوعی: من مانند آن بلبل هستم که بهار را ندیده و در آشیان خود به خاطر کمبود بال و پر، تنها انتظار میکشد.
بدخوی خانه‌زادم و مغرور خدمتممعذورم ار ز امر تو یک بار سرکشم
هوش مصنوعی: من در خانوادهای بدخلق بزرگ شدم و به همین دلیل به خودم مغرور شدهام. اگر یک بار از دستوری که به من میدهی سرپیچی کنم، ببخشید.
پیدا شود که هرچه مرا هست زان تستفردا که رخت خویش ازین کو به درکشم
هوش مصنوعی: هر چیزی که در وجود من هست، فردا از آن تو خواهد بود وقتی که من از این در خارج شوم.
ما و سفال آن سگِ کو، زانکه این شرابمستی نمی دهد چو ز جام دگر کشم
هوش مصنوعی: ما و سفال آن سگی هستیم که از شراب مستی نمیگیرد، چون از جام دیگری بنوشم.
چندان مرو ز هوش «نظیری » به روز وصلکین جان بی‌بهاش به پیش نظر کشم
هوش مصنوعی: به فراموشی مرو، ای نظیری، در روز وصال، چون جان بیقیمتم را در برابر چشمانت مینهم.