شمارهٔ ۴۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس غم و دل‌تنگی خود صحبت می‌کند، اما تصمیم می‌گیرد که آن را بروز ندهد و فضای شادی را بر هم نزند. او به شادی و فرح خود اهمیت می‌دهد و به دیگران نشان نمی‌دهد که در دلش غمی وجود دارد. در عین حال، به شرافت و محبت خود افتخار می‌کند و به هیچ وجه به نسبت‌های غیر واقعی موفقیت دیگران توجه نمی‌کند. او، با وجود مشکلاتی که در زندگی دارد، همچنان به تلاش و امید ادامه می‌دهد و از کمبود وفا شکایت نمی‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که بهتر است به زخم‌های خود توجه نکند و دست به درمان آن‌ها نزند.
امروز پیشت از غم خود دم نمی‌زنمفارغ نشین که بزم تو برهم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: امروز به خاطر غمهایم از تو صحبت نمیکنم، چون نمیخواهم فضایت را به هم بزنم و آرامش این جمع را مختل کنم.
انداختم به بردن شادی هزار کمغیر از دو شش به باختن غم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: من تلاش کردم تا شادی را به دست بیاورم، اما در این راه فقط دو شش (یعنی دو بار شانس موفقیت) به دست آوردم. اما در شکست و ناراحتی، اصلاً به خاطر غم و اندوه به خودم فشار نمیآورم.
نازم به این شرف که غلام محبتملاف نسبت ز نسبت آدم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: به این مقام افتخار میکنم که به عشق و محبت کسی خدمتگزار هستم و خود را به نسبت انسانیت نمیسنجم.
صد ره سوار همتم از این و آن گذشتبا آنکه تازیانه بر ادهم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: من بارها با اراده و تلاش خود از موانع مختلف عبور کردهام، حتی بدون اینکه احتیاجی به تنبیه و فشار بر خودم داشته باشم.
می‌سازم ارچه دست دغا بیش می‌کندمی‌بازم ارچه نقش وفا کم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: من هرچند که دشمنان دست به فریب میزنند و کارها را سخت میکنند، اما من همچنان تلاش میکنم. اگر هم در این مسیر شکست بخورم، هرگز از پای نخواهم نشست و به اصول وفاداریام ادامه میدهم.
امروز بهتر است «نظیری» جراحتمآسوده‌ام که دست به مرهم نمی‌زنم
هوش مصنوعی: امروز احساس میکنم که زخمهایم بهتر شدهاند و نیازی به درمان و مرهم ندارم.