شمارهٔ ۴۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف و تجربیات عاشقانه خود می‌پردازد. او از درد و تلخی‌هایی که عشقش به او تحمیل کرده، سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که هیچ چیز جز عشق محبوبش برایش خوشایند نیست. شاعر به پریشانی ظاهری و باطنی خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه محبت معشوقش زندگی‌اش را دچار تغییر کرده است. همچنین، او به تعادل میان عشق و درد اشاره می‌کند و می‌گوید که از این حال خود بر نمی‌گردد، حتی اگر خطاهایی در این عشق وجود داشته باشد. به طور کلی، شعر بازتابی از تناقضات و زیبایی‌های عشق است.
نوش می‌ریزد حدیثت در گزند خویشتنتلخ از آن گویی که داری پاس قند خویشتن
هوش مصنوعی: گفتن از درد و مشکلات خود تو را آزار می‌دهد، زیرا تلخی آن را درک میکنی، اما باید به یاد داشته باشی که با آنچه برای خودت عزیز است، محافظت کنی.
بس پریشان ساختی زلف دراز خویش راگردنی نگذاشتی فارغ ز بند خویشتن
هوش مصنوعی: تو با زلف بلندت آنقدر مرا به هم ریختی که حتی نتوانستی خود را از بند و زنجیر رها کنی.
هیچ کاری پیش از عشقت به کام من نبودچون پسندیدی مرا گشتم پسند خویشتن
هوش مصنوعی: هیچ کاری قبل از عشق تو برایم لذتبخش نبود، اما وقتی تو مرا پسندیدی، من هم به خودم آراسته شدم.
دولت عشق توام هرگه به خاطر بگذردسجده آرم پیش بخت ارجمند خویشتن
هوش مصنوعی: خوشبختی و نعمت عشق تو هیچگاه از یادم نمیرود، و به خاطر این نعمت بزرگ، همیشه در برابر سرنوشت ارزشمند خود سجده میکنم.
با خیالی مونسم کز فکر خود در وحشتماز عزیزی ناورم سر در کمند خویشتن
هوش مصنوعی: در دنیای افکارم شگفت زدهام، در حالی که با یک تصور آشنا هستم، از کسی که به او علاقه دارم، نمیتوانم رها شوم و در دام خودم گرفتار شدهام.
هرگه از مجلس عبیر و دود بیرون آورنددفع چشم بد برم دود سپند خویشتن
هوش مصنوعی: هر بار که از مجلس بوی خوش و دود خارج میشوم، با دود عود خودم، چشم بد را از خود دور میکنم.
رام دل زلف سیه مارت نشد شرمنده‌اماز فسون و دعوت ناسودمند خویشتن
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی و فریب زلفهای سیاه تو دچار آسیب شده است و از خواستههای بیخود و ناپسند خودم شرمنده هستم.
صلح و جنگت بر دلم میدان طاقت تنگ ساختعرصه‌ای جو درخورِ سِیْرِ سمند خویشتن
هوش مصنوعی: صلح و جنگ تو باعث شده که قلب من نتواند تحمل کند و فضای مناسب برای حرکت خود را نتوانم پیدا کنم.
عشقبازی گرچه می‌گویم خطاکاری بُوَدبرنگردم زین خطاکاری به پند خویشتن
هوش مصنوعی: عشق بازی را اگرچه اشتباه میدانم، اما از این کار دست نخواهم کشید و به نصیحت خودم توجهی نخواهم کرد.
پیش گفتارت «نظیری» جان به تحسین می‌دهدناز کن بر حسن ادراک بلند خویشتن
هوش مصنوعی: زبانت به قدری زیباست که جان آدمی را به تحسین وامیدارد، بنابراین با ناز و وقار بر درک بالای خود تکیه کن.