شمارهٔ ۴۶۷ - نظیری نیشابوری

درمان ضعف دل به لب نوشخند کنحرفی بگوی و مشک و گلابی به قند کن

لب پاک از ترشح آب حرام کردطرف ردا به گردن صوفی کمند کن

بوی عبوس عارف شهرم دماغ سوختخادم بیار مجمر و فکر سپند کن

زهرم به رگ ز حاسد بدگوی می دودنیشم ز دل برآر و علاج گزند کن

با ما بد است خصم که خود از چه خوب نیستگو اشتلم به طینت ناارجمند کن

آن کس که دین ندارد و گوید که عارفمتکفیر او به ملت هفتاد و اند کن

تا کی چو موج آب به هر سو شتافتندر عین بحر پای چو گرداب بند کن

نقدت همه ز روی ریا قلب مانده استصراف خویش شو سخن چون و چند کن

دشمن اگر به سفره تو میهمان شودسربخش و نام خویش به همت بلند کن

آرایش برون چه کنی پشم گوسپندگرگی که در درونست تو را گوسپندکن

افغان که سوختی و به مرهم نمی خریآن را که داغ می نهی اول پسند کن

عالی نموده عشق «نظیری » مقام تومعنی بلند آور و دعوی بلند کن