شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان درد و رنج های خود می‌پردازد. او از جراحت‌های حاصل از عشق و غم و غصه‌هایی که به وضوح در زندگی‌اش وجود دارد، سخن می‌گوید. به یاد محبوبش، غم‌ها و مشکلاتش را در پیاله‌ای جمع‌آوری کرده و از آن می‌نالد. با اشاره به مهر و محبت محبوبش، او احساس می‌کند که زندگی‌اش روز به روز دشوارتر می‌شود و این مسائل باعث گره خوردن ابروهای او شده است. او عبادت خود را به گل میخانه تقدیم می‌کند و به اهمیت باور به عشق و معبود می‌پردازد. در نهایت، به قدرت عشق اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند آن را از بین ببرد و اشاره‌ای به بی‌اعتمادی به عقل و تدبیر می‌کند. شاعر به زیبایی عشق و همچنین می‌تواند بر آتش درونش تأثیر بگذارد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که زندگی‌اش با عشق پر شده است.
صد غم ز غم پیاله ستاند به یاد منصد غصه تیغ تیز کند در عناد من
هوش مصنوعی: صد غم از غم و اندوهی که در دل دارم، به یاد من برمیخیزد و صد غصه مانند تیغی تیز در برابر من قرار میگیرد و با من دشمنی می‌کند.
گردد ز شیخ و برهمنم کار بسته تردر چین ابروی تو گره شد گشاد من
هوش مصنوعی: از صحبت کردن با شیخ و پیروانش همیشه کارهایم دشوارتر می‌شود، اما وقتی به ابروهای تو نگاه میکنم، همه مشکلاتم حل می‌شود.
تسبیح و سجده از گل میخانه می کنمخاک مرادبخش برآد مراد من
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و شوقی که دارم، با گل و خوشبو کردن میخانه، به عبادت و نیایش میپردازم و از خاک این مکان خواهان برآورده شدن آرزوهایم هستم.
پروای راهب و سر زنارم از کجاستباید به بت درست بود اعتقاد من
هوش مصنوعی: نگران مقام راهب نیستم و نمیدانم چرا باید به بندگی بتها ایمان بیاورم.
بعد وصال رخنه به کارم نمی کنداز بس به عشق گشته قوی اتحاد من
هوش مصنوعی: پس از آن که به معشوق رسیدم، هیچ چیز نمی‌تواند در کار من اختلال ایجاد کند، زیرا عشق مان مرا به شدت به هم پیوسته است.
بر آتشم خمار شراب تو آب ریختجامی بنوش و دود برآر از نهاد من
هوش مصنوعی: عشقت به من چنان اثر گذاشته که گویی بر آتش جانم، آب ریختهای. نوشیدنی بیاور و از دل من بخار و دودی برآور.
چندی به حیله رفت «نظیری » به راه عقلهرگز بر آن ربوده نبود اعتماد من
هوش مصنوعی: مدتی از عمرم را با ترفندها سپری کردم، اما هرگز به عقل و خرد خود اعتماد نکردم.