شمارهٔ ۵۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت شخصی خاص است که توجه همه را به خود جلب کرده و به نوعی بر هر کسی تاثیر گذاشته است. شاعر زیبایی این شخص را با طبیعت مقایسه می‌کند و ابراز می‌کند که دیدن او برایش مانند روز روشن و بهاری تازه است. احساسات شاعر در مورد این زیبایی متضاد است؛ او از یک سو شگفت‌زده و مسحور است و از سوی دیگر غمگین و پریشان. او به دوستش می‌گوید که در غم و اشک خود پنهان شده و دلش به خاطر این زیبایی می‌تپد. در نهایت، شاعر به قدرت عشق و زیبایی و تاثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره می‌کند و از حالتی از ناامیدی به دلیل فاصله‌اش با این زیبایی می‌گوید.
کیست این از روی رعنایی به جولان آمدهکرده بر هرکس نظر بر خویش نازان آمده
هوش مصنوعی: کیست این شخص با زیبایی خیرهکننده که با طراوت و سرزنده به میدان آمده و به هر کسی که نگاه می‌کند، با ناز و افه نشان میدهد که چقدر به خود میبالد؟
در صفا چون صبحدم در تازه رویی چون بهارصد گلستان سنبل و گل در گریبان آمده
هوش مصنوعی: در صبحگاهان، چهرهات چون صبح روشن و تازه است و مانند بهار، پر از زیبایی و شوق میدرخشد؛ گویی صدها گل و سنبل در آغوش تو آراستهاند.
دمبدم می گردد از نظاره عالم محوترچشم قربانیست بر دیدار حیران آمده
هوش مصنوعی: هر لحظه، عالم به دور میچرخد و در این میان، چشم قربانی به دیدار محبوبش حیران و شگفت‌زده است.
دوستان را می خراشد دل، خروش گریه اممن خودم در اشگ گرم خویش پنهان آمده
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوستانم ناراحت است و در زیر اشکهای گرم خود، صدای گریهام را پنهان کردهام.
خلق در نظاره حورند از اوقات خویشروزگار ما ز سر تا پا پریشان آمده
هوش مصنوعی: مردم در تماشای زیبایی و لطافت حورهای بهشتی هستند، اما در دوران ما، اوضاع و احوال بهطور کامل آشفته و پریشان است.
همچو ابر از گوش ها رعدم ز سر بیرون شدههمچو کوه از چشم ها سیلم به دامان آمده
هوش مصنوعی: مانند ابری که از گوشهایم خارج شده و به سرم نمیرسد، مانند کوهی که به چشمانم سیل آورده و به دامنم رسیده است.
سوی جور از راه بخشش یار می گرداندمکین دیرینم به یادش بعد نسیان آمده
هوش مصنوعی: من به خاطر محبت و بخشش یارم، خود را از یادآوری رنج و کینه دور میکردم، اما حالا آن یاد کهنه دوباره به ذهنم آمده است.
کوششم بی مزد و منت صنعتم بی نرخ و قدرکار خویشم از زبان بر خویش تاوان آمده
هوش مصنوعی: من بدون هیچ توقعی تلاش میکنم و کارم ارزش و قیمت خاصی ندارد. انجام وظیفهام را به دوش خودم میگذارم و از زبانم هم حساب میبرم.
شکر لله شد «نظیری » یار در غربت دچارزین سفر نازم که سودست آنچه نقصان آمده
هوش مصنوعی: بنده شکرگزار خداوند هستم که در این دیار دور از وطن، دوستی دارم. از این سفر خوشحالم و بر این باورم که حتی در کمبودها نیز فایدهای وجود دارد.