شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عصمت و ویژگی‌های خاص خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اظهارات درباره او و مقامش جنبه‌ای از غیبت و وجود عیب و هنر در او را نمایان می‌سازد. او همچنین اشاره می‌کند که نمی‌توان احساسات و کامل بودن خود را به‌راحتی با زبان بیان کرد و این سکوت در واقع نتیجه عادت و کوشش اوست.
بی پرده تر از حدیث ما عصمت ماستدر عیب و هنر حضور ما غیبت ماست
هوش مصنوعی: عصمت و پاکی ما فراتر از هر گفت و گویی است و در عیبها و ویژگی‌های وجود ما، حضور ما نشاندهندهی عدم وجود ماست.
ما را به زبان نمی توان کرد خموشغمازی گنج عادت همت ماست
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم به زبان خود سکوت کنیم، زیرا عادت به بیان احساسات و نگرانیها بخشی از ویژگی‌های ماست.