شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و درخشندگی لعل (سنگ قیمتی) اشاره می‌کند که مانند شهد در گوشه‌ای قرار گرفته است. خط عسلین (طلایی) روی چهره او نمایان شده و به زیبایی او می‌افزاید. همچنین، شاعر این زیبایی را به شفق (نور سرخ افق در صبح) و پرتو خورشید تشبیه می‌کند که نور و زیبایی را به صبح می‌بخشد. در اینجا، زیبایی‌های طبیعی و انسانی در کنار هم به تصویر کشیده شده است.
لعل تو ز طبله شهد بر گوشه کشیدخط عسلیت گرد رخ گشت پدید
هوش مصنوعی: لبهای تو قرمز و شیرین مانند شهد است و خطی از عسل بر دور چهرهات نمایان شده است.
یا عکس شفق به دامن صبح افتادیا پرتو خورشید به خورشید تنید
هوش مصنوعی: یا رنگهای زیبا و شفاف غروب در دامن صبح پخش شد یا نوری از خورشید به خورشید دیگر تابید و ادامه یافت.