شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به وضعیت ناامیدی و فقر می‌پردازد. شاعر از زندگی سخت و قناعت می‌گوید و به ناکامی‌ها و مشکلاتی که بر سر راه زندگی‌اش قرار دارد، اشاره می‌کند. همچنین از ناپایداری و دردسرهای محیط زندگی خود، نظیر ظلم و بی‌عدالتی، سخن می‌گوید. او به جستجوی یاری و همدمی برای بیرون آمدن از این وضعیت نامناسب و کشیدن بار فقر از دوش خود است. در نهایت، او می‌خواهد که دیگران نیز درک کنند که مشکلات او ناشی از رنج‌های عمیق‌تری است و به کمک و همدلی نیاز دارد.
بس است شمع قناعت چون مسکن ما راچرا بمهر بود چشم روزن ما را
هوش مصنوعی: به اندازه کافی است که قناعت مانند شمعی در خانه ما روشن است؛ چرا که چراغ روز نمیتواند روشنی چشمان ما را تامین کند.
کشید خجلت بی برگی از خزان چندانکه کرد آب عرق سبز گلشن ما را
هوش مصنوعی: از خجلت بی برگی که در پاییز به وجود آمد، به اندازهای که آب عرق سبز باغ ما را به شدت تحت تأثیر قرار داد.
سیاه باد رخ مفلسی بهر دو جهانکه ناامید ز ما کرد رهزن ما را
هوش مصنوعی: سیاه بادی که بر چهره مفلسی وزیده، به خاطر دو جهان، باعث ناامیدی ما شده و ما را در راه زندگی به سردرگمی کشانده است.
زخلق یاوری هم شده است رسم قدیممگر بباد دهد برق خرمن ما را
هوش مصنوعی: کمک و یاری از سوی مردم به یکدیگر به یک سنت قدیمی تبدیل شده است، اما ممکن است گاهی اوقات این کمکها مانند طوفانی باشد که به ناگاه وجهه و دارایی ما را نابود کند.
زدود مشعل ظالم هم این ستم بس نیستکه کرده است سیه چشم روشن ما را
هوش مصنوعی: ظالم، حتی اگر مشعل خود را خاموش کند، باز هم این ظلمی که بر ما کرده کافی نیست و ما را به دردسر انداخته است.
کجاست رستم همت که تا ز چاه املبرآرد این دل سخت چو بیجن ما را
هوش مصنوعی: کجاست آن مرد شجاع و دلیر که بتواند ما را از این چاه ناامیدی بیرون بیاورد و دل سختی چون دل بیژن را نرم کند؟
کمر نبندد الهی کمر بکین بستنکه او به کینه کمر بسته دشمن ما را
هوش مصنوعی: خدا نکند که کسی به کینه و دشمنی دست بزند، چرا که او خودش به کینهورزی دچار شده و دشمنان ما را به آزار و اذیت دعوت می‌کند.
ز جان به جامه پشمین فقر تن دادیمبس است جامه فاخر همین تن ما را
هوش مصنوعی: ما به خاطر فقر و نیاز، تن خود را در لباس پشمی پوشاندیم و دیگر نیازی به لباسهای گرانقیمت نداریم، چون همین بدن ما برای ما کافی است.
بود ز کوتهی تیشه طالب واعظکه گشته است به سر خاک معدن ما را
هوش مصنوعی: به خاطر کوتاهی و ناتوانی تیشهی طالب و واعظ، حالا دیگر نام و نشانی از ما در خاک معدنمان باقی نمانده است.