شمارهٔ ۱۸

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل و روح خود می‌پرسد که چرا به دنیا و خواب غفلت مشغول هستند و از حقیقت غافل‌اند. او به عیش و زندگی دنیا اشاره می‌کند که بیشتر شبیه یک خواب است و می‌گوید که باید از آرزوهای توخالی بگذریم و به دمی که در آن نفس می‌کشیم توجه کنیم. شاعر همچنین به مشکلات و چالش‌های زندگی اشاره می‌کند و از دل می‌خواهد که به جای غفلت و سستی، تلاش بیشتری در صید حقایق زندگانی داشته باشد. او تأکید می‌کند که باید از خواب غفلت بیدار شویم و به حقیقت نزدیک‌تر شویم.