شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی توصیف لعل محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که این توصیف چگونه بر کلام او تأثیر می‌گذارد. او همچنین از دوری خود از محبوب و تأثیری که این فاصله بر دلش می‌گذارد می‌گوید. شاعر از درد و آتش عشق صحبت کرده و تأکید می‌کند که نیازی به دادخواهی ندارد، زیرا خود ظلم بر او از سوی محبوبش باعث عذاب او شده است. او در نهایت به حسادت و شکرینی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که چشمش به دنبال جوابی از محبوبش نیست.
چو وصف لعل تو شیرین کند کلام مرامکیدنش کند آیا چگونه کام مرا؟
هوش مصنوعی: وقتی توصیف لعل تو سخنانم را شیرین می‌کند، آیا ممکن است که نوشیدن آن نیز کام من را تلخ کند؟
از اینکه نسبت دوری بلعل او داردعجب مدان که نگیرد عقیق نام مرا
هوش مصنوعی: نباید از اینکه ارتباط دوری با لعل او دارد تعجب کنی، زیرا عقیق به راحتی نمیتواند نام مرا بپذیرد.
به سر ز تاب رخت آتشی که من دارمعجب که پخته نسازد خیال خام مرا
هوش مصنوعی: من از شدت عشق و علاقهام به تو، به تندی دچار آتش احساسات شدهام و عجیب است که هنوز نتوانستهام افکار خام و ناچیزم را تغییر دهم یا به واقعیت نزدیک کنم.
بعدل دادرسم، حاجت تظلم نیستکه ظلم میکشد از ظالم انتقام مرا
هوش مصنوعی: اگر عدالت در دادرسی برقرار باشد، نیازی به درخواست مظلومیت نیست، زیرا ظالم در نهایت از ظالم انتقام میگیرد.
کند چگونه دل رشک پیشه ام این شکرکه: نیست چشم جوابی ازو پیام مرا؟
هوش مصنوعی: چگونه ممکن است دل حسود من اینقدر شیفته این شکر باشد که هیچ چشمی برای پاسخ دادن به پیام من وجود ندارد؟