شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج ناشی از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از تسلط عشق بر وجودش و تأثیر آن بر روح و جانش صحبت می‌کند. او از شب هجران و دلتنگی‌هایی که متحمل شده، می‌گوید و احساس می‌کند که در جستجوی یار، همچون چشمه‌ای زیر موی معشوق جاری شده است. او تأکید می‌کند که تحمل سختی‌ها در عشق برایش آسان‌تر از زندگی بدون عشق است. همچنین، به خلاء و تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید در این زندگی بی‌سامان، حتی موعظه‌هایی که درباره نظم و ترتیب صحبت می‌کنند، نمی‌توانند کمکی به او بکنند.
دلخراشی کرد از بس در شب هجران مراپنجه شد از قطره های خون گل مرجان مرا
هوش مصنوعی: در دوری و جدایی، آنقدر دلم شکسته و غمگین شده که احساس میکنم درد و رنجی که در وجودم حس میکنم، مانند خون جاری در گلهای مرجان است. این احساسات عمیق و سختی که دارم، برایم رنجآور و دلخراش شده است.
در پی سودای زلفش، بسکه چشم من دویدچشمه یی گردید زیر موی هر مژگان مرا
هوش مصنوعی: در جستجوی زیبایی و جذابیت موهایش، چشمان من آنقدر به جلو و عقب میدوید که تبدیل به چشمه‌ای شد که زیر هر یک از مژههایم قرار گرفت.
با وصالش سختی دوران بمن دشوار نیستدادن جان پیش جانان، خوشتر است از جان مرا
هوش مصنوعی: وجود معشوق در کنار من، باعث میشود که سختیهای زندگی برایم آسان شود. فدای جانم بشوم، برای او بسیار دلپذیرتر از زندگی خودم است.
بسکه کاهیدم زدرد عشق چون تار نگاهمانم از رفتن، غباری گیرد ار دامان مرا؟
هوش مصنوعی: به خاطر درد عشق و زحماتی که کشیدهام، مانند تردید و نگرانیم از رفتن، آیا اگر خود را از دست بدهم، غباری از آن درد بر دامن من باقی خواهد ماند؟
میر سامانی،چو بیسامانی من کس نداشتفکر سامان کرد واعظ بی سر و سامان مرا
هوش مصنوعی: میر سامانی، زمانی که من در بینظمی و آشفتگی به سر میبردم، هیچکس نبود که به فکر ساماندهی من باشد. واعظ، نیز که خود بی‌سامان است، به من کمک نکرد.