شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره پیری و تأثیر آن بر زندگی و روحیه‌اش می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره میکند که با گذشت زمان، کلمات و نصیحت‌ها به درستی منتقل نمی‌شوند و دندان‌هایش که نشانه‌ای از پیری هستند، در توانایی‌اش در بیان افکارش تاثیر گذاشته‌اند. او از عدم توانایی‌اش در آرزو کردن و دلتنگی از وابستگی‌هایش به جوانی و زندگی می‌گوید. همچنین، به تفاوت‌های ظریف و دردهای عاطفی اشاره میکند که به خاطر پیری به وجود آمده‌اند. در نهایت، شاعر از این می‌نالد که زندگی‌اش هیچ معنی و هدفی ندارد و پیری به او فشار می‌آورد تا از کلیه وابستگی‌ها دست بکشید.
جوهر از تیغ زبان شد،ریخت تا دندان مراگفت وگو، شد همچو سطر بی نقط بدخوان مرا
هوش مصنوعی: تیغ زبانم جوهر شد و تا دندانم ریخت. گفتوگویم شکلی بینقطه و ناخوانا به خود گرفت.
در نصیحت گوییم هریک زبانی شد جداتا ز پیری گشت دندان در دهن جنبان مرا
هوش مصنوعی: هر کس حرفی برای نصیحت دارد و هر زبانی جدایی دارد، اما زمانی که به پیری نزدیک میشویم، دندانهای ما در دهان بیحرکت میشود و نمیتواند صحبت کند.
راه ندهم بعد از این تا آرزوها را در آنبردر دل کرده پیری از عصا دربان مرا
هوش مصنوعی: من دیگر اجازه نمیدهم که آرزوهایم به دست پیری که با عصایش دربندی میکند، در دل من جا بگیرند.
گشته از بس لازم چشم گهرافشان مرافرق نتوان کرد تار اشک از مژگان مرا
هوش مصنوعی: چشمهای من از بس که همیشه اشک میریزند، دیگر نمیتواند فرق بین تار موی من و اشکهایی که از مژههایم میریزد را تشخیص دهد.
دست و پا امروز باید زد، که از پیری دگردست و پا فردا نخواهد بود در فرمان مرا
هوش مصنوعی: امروز باید تلاش و کوشش کنی، چون در آینده و با بالا رفتن سن، دیگر نمیتوانی به راحتی و به فرمان خود عمل کنی.
از کتاب هستی ام آن سطر بی معنی که دهراز گداز زندگانی زد خط بطلان مرا
هوش مصنوعی: از زندگیام یک جمله بیمعنا وجود دارد که زمان با سختیها و چالشهایش، آن را نادرست و بیمحتوا به حساب آورده است.
هرچه واعظ میکند پیری ز من کم، مفت منچون ز خود قطع تعلق میشود آسان مرا
هوش مصنوعی: هر چه واعظ می‌گوید، من علاقهای به کم شدن سن خود ندارم؛ چرا که زمانی که از وابستگیهای خود جدا میشوم، این کار برایم راحتتر میشود.