شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج انسانی می‌پردازد که در جستجوی آرامش و رهایی است. شاعر از ناتوانی و شکست خود سخن می‌گوید و به وضعیت ناامیدکننده‌ای اشاره می‌کند که در آن تنها غم و اندوه وجود دارد. او به مشکلات زندگی و عدم توانایی در رسیدن به شادی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که جز غم چیزی برای او باقی نمانده است. در نهایت، شاعر به تنهایی و عدم درک دیگران از دردهایش اشاره می‌کند و این احساس را به تصویر می‌کشد که هیچ‌کس نمی‌تواند او را درک کند و تسکین دهد.
سر بزینت کی فرود آرد تن رنجور ما؟تن به سامان کی دهد هرگز، سر پرشور ما؟
هوش مصنوعی: کیست که بر سر زیباییات حاضر شود و به درد و رنج جسم ناتوان ما رسیدگی کند؟ چه زمانی جسم ما آرامش خواهد یافت، در حالی که دل ما همیشه پر شور است؟
برنمی خیزد ز نرمی از شکست ما صداهست این نعمت بجای کاسه فغفور ما
هوش مصنوعی: از شکست ما صدایی به گوش نمیرسد، بلکه این واقعیت نشاندهندهی این است که ما به جای شکایت و ناله از وضع خود، نعمتی در درون داریم که برتر از ظروف و اشیای مادی است.
پیش ما سودای مجنون کی تواند شد سفید؟بحر چون گرداب می پیچد بخود از شور ما
هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند عشق مجنون را در ما فراموش کند. دریا مانند گردابی به دور خود میچرخد و این به خاطر شور و اشتیاق ماست.
ما شه ملک رضائیم و سپاه ماست غمنیست غیر از ما هرچه میخواهد شود دستور ما
هوش مصنوعی: ما سلطنت را از روی دلخواه خود میخواهیم و تمام نیروی ما بر پایه احساسات و غمهایمان است. ما برای هر چیزی که خارج از ارادهمان باشد، نگران نیستیم و هر چه که بگوییم، اتفاق میافتد.
بود خاطر ریش از خاطر هوسها، لیک شددست بر خاطر نهادن مرهم کافور ما
هوش مصنوعی: خاطرات و احساسات سنگینی بر دوش من بود، اما اکنون تلاش میکنم تا با آرامش و آرامکردن ذهنم به این احساسات پاسخ دهم.
بود هر روزی ز ما کبریت احمر، حیف سوختشمع داغی برنکرد از وی دل بینور ما؟
هوش مصنوعی: هر روز از ما شعلهای از عشق و جذبهای خاص وجود دارد، کاش که این شمع داغ نتواند قلب پرنور ما را بیتوجه بگذارد.
با که گردم آشنا واعظ کز ابنای زمانکس نمی داند نمک خوردن بجز ناسور ما!
هوش مصنوعی: با که ارتباط برقرار کنم، ای واعظ، چون هیچ‌کس از افراد زمان ما نمیداند که فقط ما از تلخی نمک خوردن آگاهیم!