شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساس دوری و تنهایی است. شاعر از منزلی صحبت می‌کند که از وجود او فاصله گرفته و به نظر می‌رسد که فضای اطرافش تحت تأثیر غم و شور او قرار گرفته است. او به غیبت یارانش در حضور خود اشاره می‌کند و اشک از چشمانش به خاطر درد دلش سرازیر می‌شود. همچنین به توفانی اشاره می‌کند که در دنیای او به وجود آمده و در نهایت، از زخم‌های دلش سخن می‌گوید که موجب شده‌اند به وضعیت بسیار عمیقی از اندوه برسد. واعظ نیز به سطحی‌نگری می‌پردازد و غفلت را در برابر قدرت حقیقی دل بیان می‌کند.
منزل کناره کرده، ز راه عبور ماصحرا به تنگ آمده از دست شور ما
هوش مصنوعی: منزل، کنار رفته و صحرا به خاطر شور و شوق ما، دیگر توان تحمل ندارد.
از بس نمانده است ز ما هیچ در میانیاران کنند غیبت ما در حضور ما
هوش مصنوعی: چون هیچ چیزی از ما در جمع دوستان باقی نمانده، آنها در غیاب ما در حضور خودمان درباره ما صحبت میکنند و غیبت ما را میکنند.
اشکم بدیده از دل پرسوز چون رسد؟توفان چو شعله خشک شود در تنور ما
هوش مصنوعی: وقتی که اشک من از دل آتشینم بیافتد، آیا میتوان سوزش را تحمل کرد؟ زمانی که طوفان به اندازهای فروکش کند که همانند شعلهای در تنور خاموش شود.
با داغ دل، چو لاله سراپا شکفته ایمنتوان شناختن ز غم ما سرور ما
هوش مصنوعی: ما با دل ناآرام و غمگین، مانند لالهای که سرشار از شگفتگی است، زندگی میکنیم و نمیتوان از روی شادی ما، اندوه و غم عمیقمان را درک کرد.
واعظ، گمان قوت دین گر بری بخویشدل برگرفتنست ز خود سنگ زور ما
هوش مصنوعی: واعظ، خیال می‌کند که اگر دین را به خود بگیرد، در حقیقت در قدرت دین است، اما در واقع باید از خود فاصله بگیرد و به نیروهای درونیاش تکیه کند.