شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز مردم در زمانی پر درد و رنج می‌پردازد. شاعر از تنگناها و مشکلات معاصر صحبت میکند و احساس میکند که آرامش و راحتی از زندگی‌اش گریخته است. او به ناامیدی و غم عشق اشاره میکند و آتش عشق را به عنوان دودی که در زندگی‌اش پُر شده، معرفی میکند. همچنین، فراق و دوری به همراه اشک و ناله به تصویر کشیده شده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که به خفت و عجز دچار شده و حتی صدای واعظ نیز نمی‌تواند او را از غم و اندوهش رها کند. شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی و ناامیدی از شرایط زندگی است.
تنگ از بسکه شد زمانه مامردمی خاست از میانه ما
هوش مصنوعی: زمانه ما به قدری سخت و تنگ است که از میان ما مردمی برخاستند.
چون نشینم بزیر چرخ که هستحلقه مار آشیانه ما
هوش مصنوعی: زمانی که در زیر آسمان بنشینم، متوجه میشوم که اینجا، مانند حلقهای از مار، منزلگاه ماست.
راحت از ما ز بس گریزان استمیرمد خواب از فسانه ما
هوش مصنوعی: به راحتی از ما دور شده و خواب، به خاطر داستان ما، از ما فرار میکند.
لخت دل نامه و، ز داغش مهراشک ما، قاصد روانه ما
هوش مصنوعی: دل ما ز کُنجِ تنهایی و غم، به مانند نامهای بیصاحب است و اشکهای ما همچون مهر بر آن حک شدهاند. این دل شگسته، احساسات ما را به قاصدی میسپارد تا برساند.
بس بود دود آه و آتش عشقلاجورد و طلای خانه ما
هوش مصنوعی: دود و آتش ناشی از عشق کافی است، دیگر نیازی به زیباییها و زرق و برقهای خانهمان نیست.
دارد از اشک شمع سان پرچمعلم آه عاشقانه ما
هوش مصنوعی: شمعی که با اشک میسوزد، مانند پرچم علم ما است که به عشق نگاه میکند.
خاکساریم و، همچو آب حیاتمیخورد خاکمال دانه ما
هوش مصنوعی: ما humble و فروتن هستیم، و مانند آب حیات که به خاک nourishing میدهد، زندگی ما هم وابسته به آن چیزی است که به ما داده شده است.
میکند ترک مسجد و منبربشنود واعظ ار ترانه ما
هوش مصنوعی: واعظ اگر صدای ترانه ما را بشنود، ترک مسجد و منبر میکند.