شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به صراحت و بی‌پروایی سخن می‌گوید و از صداقت و راستگویی سخن می‌زند. او به اهمیت احساسات و علاقمندی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید فقط خودمان ارزش کارهایمان را می‌دانیم و دیگران از درک آن ناتوانند. شاعر از مشکلات و چالش‌های زندگی به سادگی نمی‌گذرد و به تداوم وجود خود در برابر تغییرات زمان اشاره می‌کند. او همچنین به شوق و دعوت به عمل می‌پردازد و از بی‌فایده بودن فقط گفتن سخن می‌گوید، بلکه تأکید بر عمل دارد. به طور کلی، شعر دعوتی به خودشناسی و عمل به جای صرفاً گفتن است.
تو صاف باش و، مزن حرف دردنوشی ماکه به ز بار علایق سبو بدوشی ما
هوش مصنوعی: بدون رعایت عواطف و احساسات ما، با صداقت و شرافت رفتار کن، زیرا ما از بار ارتباطات و تعلقات خود خسته و آزردهایم.
توان ز جوش مریدان به گرد ما دانستز خارخار هوس بوده شال پوشی ما
هوش مصنوعی: از شور و نشاط پیروان ما میتوان فهمید که آرزوهای ما به خاطر دلبستگیامان به عشق و معنویت همچون شالی بر دوش ماست.
کسی چو نیست خریدار جنس ما جز ماشده است آینه دکان خودفروشی ما
هوش مصنوعی: هیچکس دیگری نمیخواهد محصول ما را بخرد و فقط ما خودمان هستیم که به ویترین خودمان نگاه میکنیم و خود را میفروشیم.
ز دستکاری دوران، ز هم نمی پاشیمکه جلد نسخه ما گشته پوست پوشی ما
هوش مصنوعی: ما به دلیل تغییرات و دستکاریهای زمان، از هم جدا نمیشویم، زیرا که جلد و پوست ما به هم پیوسته است و نشاندهنده یکپارچگی ماست.
چنان ز شوق ادا فهمی تو میبالمکه رفته رفته سخن میشود خموشی ما
هوش مصنوعی: به خاطر شوق و محبت، حالتی در من ایجاد شده که هر لحظه بیشتر از قبل، سکوت ما خود تبدیل به یک زبان گویا میشود.
کنیم ساز عمل قول تا به کی واعظکنون بود سخن ما، سخن نیوشی ما
هوش مصنوعی: بیا عمل کنیم به وعدهای که دادهایم، تا کی فقط گوش به سخنان واعظ بسپاریم؟ اکنون زمان آن است که به حرفهای ما توجه کنی.