شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود حجاب و پوشش او، زیبایی‌اش به قدری نازک و قابل مشاهده است که سختی حجاب را قابل تحمل می‌کند. چهره‌ی زیبا و جذاب معشوق آن‌قدر تاثیرگذار است که حتی دل‌های سنگی را هم نرم می‌کند. شاعر همچنین به سرسبزی و تازگی گل‌ها در کنار چهره‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او باعث جاری شدن سیلابی از خوبی‌ها می‌شود. در پایان، شاعر از واعظ می‌خواهد که انصاف به خرج دهد و بپذیرد که عشق و زیبایی در بند حجاب و پوشش نیست.
با نازکی حسن تو، کی تاب حجاب استبرروی تو، افروختن چهره نقاب است!
هوش مصنوعی: با زیبایی و نازکی چهرهات، آیا کسی میتواند حجاب را بر روی تو تحمل کند؟ در واقع، درخشش و جذابیت چهرهات خود یک نقاب است!
از آتش آن چهره، دل سنگ گدازدتا دیده ترا، خانه آیینه خراب است
هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبای تو به قدری سوزان و دلانگیز است که حتی دل سختی مثل سنگ هم نرم می‌شود. تا زمانی که تو را میبینم، خانهی دلم پر از آینههای شکسته است و هیچ چیز در آن درست نیست.
لبریز طراوت شده از بس گل رویتدیوار چمن تا مژه خار در آب است
هوش مصنوعی: دیوار باغ به قدری از زیبایی گلهای تو پر شده که حتی تا مژههای خار در آب نیز ادامه دارد.
سیلاب شود بسکه تراود ز تو خوبیزین واقعه دارد خبر آن دل که خراب است
هوش مصنوعی: خوبیهایی که از وجود تو سرازیر می‌شود، آن‌قدر زیاد است که دل خراب خبر این واقعه را میداند.
دیدن رخش و، چاک بدامن نرساندنواعظ بده انصاف، که در بند نقاب است؟
هوش مصنوعی: چشمان من به زیبایی معشوق خیره شده و نمیتوانم خود را از زرق و برق آن دور کنم. ای واعظ، انصاف بده؛ آیا در این وابستگی به جمال و زیبایی او چیزی غیر از عشق و شیدایی وجود دارد؟