شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و اضطراب ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از دل‌تنگی و تنش درونی ناشی از عشق صحبت میکند و به تصویرسازی از آتش و شمع می‌پردازد که نماد عشق و دل‌سوزی هستند. مفهوم عاشقانه و تمایل به عشق در کلام شاعر به خوبی نمایان است و او به قدرت هنر و دعا در شبها نیز اشاره میکند. در نهایت، شاعر می‌گوید که باغ و بهشت واقعی در عشق و شعر وجود دارد و هر جا که عشق باشد، بهشت نیز آنجا است.
فکر آن موی میانم، بس که در کاهیدن استجسم بر تار نفس، چون رشته‌ای بر سوزن است
هوش مصنوعی: به این فکر میکنم که آن موی میان من چقدر زیر فشار و در حال کاهش است. وجود جسمی که بر روی نفس قرار دارد، مثل رشته‌ای است که به سوزن وصل شده.
پیش رویت، بس که دارد اضطراب سوختنشمع را از رشته جان، خار در پیراهن است
هوش مصنوعی: در مقابل تو، اضطراب سوزاندن شمع به حدی زیاد است که مانند خار در پیراهن، آزاردهنده است.
عشق میبالد بخود از اضطراب عاشقانآتش دلهای پرخون را تپیدن دامن است
هوش مصنوعی: عشق به خود میبالد، زیرا از بیقراری عاشقان و شعلهور شدن دلهای پر درد و رنج آنها خبر دارد. دلهای ملتهب و مملو از احساسات، همچون دامن عشق را تحریک میکنند.
آبگیری میکند شمشیر را صاحب هنردر دل شبها، دعا بی گریه، تیغ آهن است
هوش مصنوعی: صاحب هنر در دل شبها، شمشیرش را آماده میکند و در دعاهایش اشکی ندارد؛ چرا که تیغ او، کاملاً آهنی و مقاوم است.
باغ و بستان نیست حاجت بلبلان شوق راهرکجا نالد، به یادش واعظ ما گلشن است
هوش مصنوعی: بلبلان برای ابراز شادی و شوق خود نیازی به باغ و بستان ندارند؛ هر جا که ناله کنند، یاد آن محبوب برایشان همانند گلشن است.