شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد بین عشق و دنیا اشاره دارد. شاعر با استفاده از نمادهایی چون کوه و دیوانگی به بیان حالت عاشقانه می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق باید بر دنیا غلبه کند. در این متن، دنیا به عنوان مکانی بی‌تفاوت و مادی معرفی شده است. همچنین به اهمیت درک باطن و معانی عمیق اشاره می‌شود که معانی مشابه در ظواهر مختلف نهفته است. شاعر به دنبال زیبایی‌های معنوی و دوری از هوس‌ها و مادیات است و در نهایت، به نوعی انتقاد از کسانی که فقط به ظواهر اکتفا می‌کنند می‌زند. او بیانگر حس عطش عمیق برای کلام و عشق حقیقی است.
کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون استپر ز عشق است، اگر کوه و اگر هامون است
هوش مصنوعی: کوه به یک سمت می‌کند و در سمت دیگر، مجنون به عشق آغشته است، چه کوه باشد و چه بیابان.
کیست، کو خانه خراب هوس دنیا نیست؟یکی از خاک نشینان درش، قارون است
هوش مصنوعی: کیست که در دلش به دنیای فانی علاقهای ندارد؟ یکی از همین افراد ساده که زندگیاش از خاک نشینی است، مانند قارون، ثروتمند است.
پیش پاکان، همه اقبال جهان ادبار استنخل در آینه آب روان وارون است
هوش مصنوعی: در مقابل انسانهای پاک و نیکوکار، تمامی خوشبختیها و موفقیتهای جهانی به عقب میافتد؛ مانند نخی که در آینه آب جاری به صورت معکوس نمایان است.
اهل دل، ربط بهم از ره باطن دارندرشته گوهر صد لفظ همان مضمون است
هوش مصنوعی: عاشقان و اهل دل، ارتباط آنها با یکدیگر به درون و باطنشان بستگی دارد. مانند اینکه بسیاری از کلمات ممکن است مشابه باشند، اما همگی به یک مفهوم واحد اشاره می‌کنند.
پیش ابنای زمان، عقل و خرد بی شرمیستبید را نام سرافگنده چو شد، مجنون است
هوش مصنوعی: در برابر مردم زمانه، استفاده از عقل و هوش ناپسند است. مثل بیدی که در برابر طوفان خم می‌شود، انسان بیخود و مجنون به نظر میرسد.
جامه هستیت از لوث هوس پاک کندمالش سختی ایام، تو را صابون است
هوش مصنوعی: اگر بخواهی از آلودگیهای دنیوی رهایی پیدا کنی، باید با سختیها و چالشهای زندگی دست و پنجه نرم کنی. این مشکلات مانند صابونی عمل می‌کنند که تو را تمیز می‌کند.
ظاهر و باطن ما، در طبق اخلاص استهرچه در خانه بود آینه را بیرون است
هوش مصنوعی: ظاهر و باطن ما خالص و صحیح است و هر چیزی که در درون ما وجود دارد، به وضوح در آینه منعکس می‌شود.
تاب دردسر پرگویی کهسارم نیستجای مجنون سراپا رم ما، هامون است
هوش مصنوعی: دردسرهایی که ناشی از صحبتهای زیاد باشد، برای من قابل تحمل نیست و من مانند مجنون هستم که تمام وجودش پر از عشق و دیوانگی است. در واقع، حال و هوای من شبیه هامون است، جایی که آرامش و سکوت حاکم است.
آن قدر تشنه حرف لب یاقوت توامکه زبان چون قلم از کام مرا بیرون است
هوش مصنوعی: من به قدری مشتاق شنیدن کلمات تو هستم که گویی زبانم از کامم خارج شده و به شکل قلم درآمده است.
کیست واعظ، که کند دعوی صاحب سخنی؟این قدر بس که نگویند که ناموزون است
هوش مصنوعی: کیست این سخنران که ادعای بلاغت و هنرمندی کند؟ همین اندازه کافی است که نگویند سخنانش بیتناسب و ناهماهنگ است.