شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بررسی حالت‌های انسانی و تجربیات زندگی می‌پردازد. او به ارتباط بین شرم و بازگشت تن اشاره می‌کند که به معنای بازگشت به حالت خود پس از تجربه‌ای سخت است. همچنین به فکر و احساسات خود درباره جهان هستی اشاره می‌کند و می‌پرسد چرا پس از سختی نفس بازمی‌گردد. در ادامه، شاعر به ملایمت با دشمنان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این ملایمت ممکن است به عواقب ناگواری منجر شود، همان‌طور که شعله‌ای از نرمی می‌تواند دراز شود و خطرناک گردد.
چگونه سوی تن از شرم باز میگرددکفی که بهر گرفتن دراز میگردد
هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که فردی به خاطر شرم و حیا از نزدیک شدن به بدن خودداری کند، در حالی که به خاطر دسترسی به چیزی که میخواهد، به سمت آن دراز میشود؟
جهان هستی، اگر هست این که من دیدمچرا نفس چو فرورفت، باز میگردد
هوش مصنوعی: اگر این دنیا وجود دارد و آنچه را من مشاهده کردهام حقیقت دارد، پس چرا وقتی نفس در درون فرو میرود، دوباره به سوی بیرون برنمیگردد؟
مکن بدشمن سرکش ملایمت که بشمعزبان شعله ز نرمی دراز می گردد
هوش مصنوعی: با دشمن سرکش دوستانه رفتار نکن، زیرا آتش زبانِ نرم می‌تواند زودتر شعلهور شود.