شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این متن شعری از شاعری بزرگ است و در آن به موضوعاتی مانند فقر، عشق و درد و رنجهای روحی پرداخته می‌شود. شاعر به تصویر ضعف و ناتوانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که فقر او مانع از پیشرفت و شغل مناسبش شده است. او از سایه ی مصیبت‌ها سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که حتی با دست تهی نیز نباید شرمسار بود. در نهایت، شاعر به عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به او نیرویی می‌بخشد که با وجود مشکل‌ها و غم‌ها، همچنان مبارزه می‌کند.
نتوانست ز بس ضعف بدندان جا کردگره لقمه ام از شیشه روزی وا کرد
هوش مصنوعی: به خاطر ضعف و ناتوانیام، نتوانستم لقمهام را بهراحتی بخورم و مجبور شدم که از روزی برای حل این مشکل کمک بگیرم.
فیض گمنامیم این بس که ز خلوتگه فقرشغل دنیا نتوانست مرا پیدا کرد
هوش مصنوعی: من از نظر معنوی به قدری غنی هستم که حتی دنیا و مشغلههای آن نتوانستهاند مرا از دنیای خودم که پر از سادگی و فقر است، بیابند.
سایه بال هما بود بلای سیهیکز سرم پرتو خورشید سعادت واکرد
هوش مصنوعی: سایه بال هما نشانهای از مشکلات و خطراتی است که بر سر من فرود آمده، در حالی که نور خورشید سعادت و خوشبختی بر زندگیام تابیده است.
نیست شرمندگی دست تهی کم، چه عجببید مجنون نتواند سر اگر بالا کرد؟
هوش مصنوعی: نبودن شرمندگی از خالی بودن دست، چه عجیب است که بید مجنون نتواند سرش را بالا کند.
مگر از دست دل زار من آید با اوآنچه در عالم یاری غم او با ما کرد
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که من از دل شکست خورده و غمگینم، همان چیزی را بگویم که او در عالم یاریاش با ما کرده است؟
واعظ این فیض سخن نیست جز از همت عشقدم ما را نمک شور جنون گیرا کرد
هوش مصنوعی: واعظ در اینجا می‌گوید که این خوشی و لذت از سخنان عشق به ما رسیده و تنها با تلاش و اراده عشق است که ما به این حال و احوال دچار شدهایم. جنون و دیوانگی ما هم بر اثر شوری و حرارت عشق ایجاد شده است.