شمارهٔ ۲۷۵ - واعظ قزوینی

دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسدکاهیدنی ز دانه، به سنگ آسیا رسد

آگه نبیند اهل تنعم ز مغز کارکی استخوان و گر نه بمسکین هما رسد؟

گر نعمت جهان، همه قسمت شود بخلقآسودگی بمردم بیدست و پا رسد

دولت بزیر تیغ سمورم نشانده استشاید که راحتی ز نی بوریا رسد

درپا نه ناتوانیم از ضعف پیری استپا سست کرده تن، که اجل از قفا رسد

صندل ز اغنیا، سر بی درد سر ز مادنیا به شاه و راحت دنیا به ما رسد

دولت ز اهل دولت و غیرت ز اهل دلبازی بکودکان و تماشا به ما رسد

بستند بار خود همه زین کهنه آسیاواعظ ستاده ایم، که نوبت به ما رسد