شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مسیر رسیدن به عزت و ارزش واقعی در زندگی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها تنها از طریق شکست‌ها و سختی‌ها می‌توانند به عزت و مقام واقعی برسند. همچنین، حسادت و تنگ‌نظری را بی‌ثمر می‌داند و بر این باور است که هر شخص بر اساس همت و تلاش خود از زندگی بهره‌مند می‌شود. شاعر به زیبایی‌ها و خوشی‌های گذرا اشاره کرده و از ندامت و پشیمانی می‌گوید. در پایان، به تقسیم‌بندی قسمت و سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این دنیا، بندگان از دعا و دلسوزی دیگران بی‌نصیب‌اند.
مرد از راه شکست خود به عزت می‌رسدسنگ تا مینا نگردد، کی به قیمت می‌رسد
هوش مصنوعی: انسان با مواجهه و شکست‌ها میتواند به عزت و افتخار دست یابد. مانند آنکه سنگ برای آنکه تبدیل به مینا شود، نیاز به تلاش و گذراندن مراحل سخت دارد تا ارزشمند شود.
روزن فانوس را مانَد حسودِ تنگ‌چشمهرکه را سوزد چراغ، او را کدورت می‌رسد
هوش مصنوعی: شبیه روزنه ی یک لامپ، حسودانِ کور و تنگنظر هستند. هر کسی که نور و روشنی را تجربه کند، به او ناراحتی و کدورت می‌رسد.
بر سر درویشی خود لرزدم دل همچو بیداز عزیزان هرکه را بینم به دولت می‌رسد
هوش مصنوعی: در حالتی از تزلزل و ناامنی قرار دارم، دل من همچون درخت بید از دیدن عزیزانی که به موفقیت و prosperity میرسند، میلرزد.
می‌برد هرکس به قدر همت از وی بهره‌ایآگهان را از جهان سفله عبرت می‌رسد
هوش مصنوعی: هر کسی به اندازه تلاش و پشتکار خود از زندگی بهره می‌برد و افرادی که دانا و آگاه هستند، از مشکلات و نادانیهای دنیا درس میگیرند.
ای گل عشرت که گستردی بساط خرمیاینک اینک صرصر آه ندامت می‌رسد
هوش مصنوعی: ای گل خوشبختی که شادی و خوشی را به وجود آوردی، اکنون طوفان اندوه و پشیمانی به تو نزدیک می‌شود.
گفت و گوی قسمت از ما بندگان بی‌نسبت استاز جهان واعظ به درویشان فراغت می‌رسد
هوش مصنوعی: این بیت به این معنا است که سرنوشت و تقدیر ما انسان‌ها به خودمان ارتباطی ندارد و از آنجا که دنیا به ما درسهای زیادی میدهد، عالمان و واعظان توانستهاند معانی و آموزههای عمیقتری را به درویشان و بینیازان منتقل کنند و از این طریق آرامش و رهایی را برایشان به ارمغان بیاورند.