شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: این اشعار به نقد و راستی زندگی دنیوی می‌پردازد و نشان می‌دهد که انسان‌ها به خاطر عشق به مال و ثروت در حسرت و آرزو زندگی می‌کنند. در نهایت، این حسرت‌ها به هیچ چیز نمی‌انجامد و حتی تاجداران و قدرتمندان نیز به سرنوشت خود دچار می‌شوند و از دنیا می‌روند. پیری و فرسودگی نشان‌دهنده گذر زمان و از دست دادن بینایی و جوانی است. در پایان، به روشنایی صبح و روشن کردن شمع اشاره می‌کند که می‌تواند نمادی از تمام شدن زندگی باشد.
اهل دنیا، بسکه در دل حسرت زر داشتندعاقبت مردند تا دل از جهان برداشتند
هوش مصنوعی: افرادی که به دنیا وابسته بودند و همیشه آرزوی ثروت و زر داشتند، در نهایت جان سپردند و وقتی از این دنیا رفتند، دیگر دلمشغولی به آنچه در این جهان داشتند نداشتند.
تاجدارانی کزیشان رفت بس سرها ببادعاقبت رفتند بر بادی که بر سر داشتند
هوش مصنوعی: افرادی که روزی برتری و قدرت داشتند و سرها را به باد فنا سپردند، در نهایت به سرنوشتی دچار شدند که خودشان را به آن دچار ساخته بودند.
شد ز پیری مو سفید و، رفت بینایی ز چشمصبح چون گردید روشن، شمع را برداشتند
هوش مصنوعی: به خاطر پیری موهایش سفید شده و بیناییاش را از دست داده است. وقتی صبح روشن شد، شمع را برداشتند.