شمارهٔ ۳۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان آرزوها و افسوس‌های خود می‌پردازد. او از بهار به عنوان نشانه‌ای از بازگشت زندگی و امید یاد می‌کند و اشاره می‌کند که نغمه‌های این فصل می‌تواند زنجیرهای اندیشه‌هایش را بشکند. هرچند او از دیوانگی خود راضی نیست، اما به بخشش‌ها و رحمت الهی اشاره می‌کند که به او کمک می‌کند. او حسرت روزهایی را می‌خورد که نمی‌تواند از عشق و نعمت‌های خداوند بهره‌مند شود. شاعر همچنین به نور امید و خوشبختی که در زندگی‌اش مشاهده کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که این نور می‌تواند او را به موفقیت بیشتری برساند. در نهایت، او به خراب بودن خود و تلاش مداوم خداوند برای ترمیم روح و وجودش اشاره می‌کند.
نوبهار آمد، خردگو فکر زنجیرم کندحیف چندان نیست کز دیوانگی سیرم کند؟!
هوش مصنوعی: بهار تازه به وجود آمده و اندیشم را از قید و بند آزاد می‌کند. ناراحتکننده نیست که دیوانگی و احساساتم را دچار تغییر کند؟!
آن سیه رویم که بحر رحمت او هر نفسبخشش صرف جهانی، صرف تقصیرم کند
هوش مصنوعی: آن شخصی که چهرهاش تیره است، همچنان که خداوند در هر لحظه به او رحمت میدهد، این رحمت را به خاطر خطاها و نواقصش به جهانیان ارزانی میدارد.
تااکه یاد عالم طفلی کنم حسرت کشمروزگار از موی سر زآن کاسه پر شیرم کند
هوش مصنوعی: نمیدانم چون چگونه نامگذاری کنم و در حسرت روزگار هستم که از موهای سرم و از کاسهای پر از شیر به من گله دارد.
نور اقبالی که من در جبهه دیدم ترک راپشت پایی دور نبود گر جهانگیرم کند
هوش مصنوعی: من در جبهه نوری از اقبال را دیدم که نشانه‌ای بود از موفقیت و پیروزی، و این به من امید داد که به زودی به هدفهایم برسم و از کسی که در مسیرم مانع است، دور شوم.
زان خرابم من که معمار جهان بهر شگوندایم از آب و گل سیلاب، تعمیرم کند
هوش مصنوعی: من به خاطر خرابی و ناپایداری زندگیام افسردگی دارم؛ زیرا سازندهی این جهان به طور مداوم از آب و گل برای ایجاد تازگی و بهبود اوضاع استفاده می‌کند.