شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به نگرانی‌های انسانی درباره گذر زمان، پیری و زوال اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که انسان‌ها در معرض فنا و نابودی‌اند و هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست. او به انتقاد از جامعه و وارثان می‌پردازد که از مرگ و ناپایداری زندگی بهره‌برداری می‌کنند. همچنین، حسرت و تلخی ناشی از فاصله گرفتن از زندگی و گوشه‌نشینی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شعر به بحران وجودی و تضادهای انسانی در تلاش برای یافتن معنا در زندگی اشاره دارد.
نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنندتف بر روی اعتبار این جهان می افگنند!
هوش مصنوعی: کسی که عقل و تجربه ندارد، نمیتواند به درستی قضاوت کند و کسانی که سن بالاتری دارند، ضعف و بیحالی آنها را به خوبی میبینند و به همین دلیل به اعتبار و ارزش این دنیا شک دارند.
قد چو خم گردید، دانستم که بر خاک فناچون خدنگم عاقبت با این کمان می افگنند
هوش مصنوعی: وقتی قامت من خم شد، فهمیدم که سرانجام مانند یک تیر بر روی زمین زالت میشوم و با این کمان به هدف میزنند.
وارثان دستار از مرگم زنند ار بر زمینلبک در باطن کله در آسمان می افگنند
هوش مصنوعی: وارثانم از مرگم بهره‌برداری می‌کنند، اگر در ظاهر آرامش و لبخند داشته باشم، در درونم ناامیدی و نگرانی وجود دارد.
چون کسی کز بهر جستن پس رود، این زاهدانخویش را از گوشه گیری در میان می افگنند
هوش مصنوعی: همچون کسی که برای جستجو به عقب برمیگردد، زاهدان خود را از کنارهگیری رها کرده و در میان مردم میافکنند.
زاده های طبع بحرآسای واعظ بعد ازواز یتمی خلق را آتش بجان می افگنند
هوش مصنوعی: مبلغی که به زیبایی سخن میگوید، پس از او فرزندانش با کلمات خود به مردم آسیب میزنند و آنها را میآزارند.