شمارهٔ ۳۳۳
هوش مصنوعی: شعر به بیان درد و رنج انسان‌ها پرداخته و از جدایی و ناپایداری روابط صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که اگرچه آدمیان تلاش دارند تا ناله‌ها و غم‌های یکدیگر را درک کنند، اما در واقعیت، این دردها به سرعت از هم جدا می‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که برخی افراد خود را از دیگران جدا کرده و فقط به نمایاندن خود اهمیت می‌دهند. در نهایت، او به بیحیایی و ناتوانی در کنترل احساسات اشاره کرده و می‌گوید که با وجود توصیه‌ها برای خودداری، شکایت‌ها و ناله‌ها همچنان وجود دارند.
دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنندناله های ما تلاش نارسایی میکنند
هوش مصنوعی: افراد دردکشیده بهقدری از خودشان مینالند که صداهای ما بهخوبی شنیده نمیشود و تلاشهای ما در بیان دردهایمان ناکافی به نظر میرسد.
نیک و بد را باهم الفت نیست بیش از یک دو روزدرد و صاف باده زود از هم جدایی میکنند
هوش مصنوعی: نیک و بد در زندگی بیشتر از چند روز کنار هم نمیمانند و درد و غم به زودی باعث جدایی آنها میشود.
چون نفس هرکس که از ما می‌گریزد یار ماستدشمنند آنان که با ما آشنایی میکنند
هوش مصنوعی: هر کسی که از ما دور میشود، حقیقتاً یار ماست، و کسانی که به ما نزدیک می‌شوند، در واقع ما را دشمن میشمارند.
ای که از جمعیت زر میکنی چون شعله رقصاین شررها آخر از آتش جدایی میکنند
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند شعله، از جمعیت و ثروت بهره میبری، بدان که در نهایت، این آتش و حرارت میتواند تو را از خود جدا کند.
عرصه گیتی،بود مانند فانوس خیالهر زمان در وی گروهی خودنمایی میکنند
هوش مصنوعی: جهان مانند یک چراغ خیال است که در هر لحظه، افرادی در آن به نمایش میآیند و خود را نشان می‌دهند.
میکنم از شکوه منع خویشتن واعظ، ولیدر شکایت، ناله ها، خوش بیحیایی میکنند!
هوش مصنوعی: من به خاطر ندادن شکایت از خودم، به نصیحت گوش میدهم، اما در یواشکی، نالههای من با بیشرمی شکایت میکنند!