شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید. او تصویر چهره محبوب را همچون آینه‌ای می‌بیند که در آن جلوه‌ها و احساساتش نمایان است. شاعر با ابراز شوق خود به محبوب، او را به سروِ بلند تشبیه می‌کند که در بازار می‌رقصد و باعث می‌شود گل‌های بهشت به زمین بیفتند. همچنین، شاعر به ناتوانی خود در بیان احساساتش اشاره می‌کند و حس غم و اندوهی را تجربه می‌کند که صدایش به محبوب نمی‌رسد. در نهایت، او می‌گوید که حتی سلام و دعای او هم بر کس دیگری اثر ندارد و در معرض توجه محبوب نخواهد بود.
ز عکست آینه، چون آب در خروش آیدز چهره تو قدح، همچو می بجوش آید
هوش مصنوعی: وقتی تصویری از تو در آینه منعکس می‌شود، مانند آب در حال جزر و مد، و از چهرهات جامی سرشار از شوق و شادی به جوش میآید.
ز شوق اینکه خرامی چو سرو در بازارگل از بهشت بدکان گل فروش آید
هوش مصنوعی: به خاطر شادی و شوقی که داری، مانند درخت سرو در باغ گل زیبایی به نمایش میگذاری و از بهشت به دکان گل فروشی میآیی.
ز ناتوانی خویشم غمی که هست، اینست:که ناله ام نتواند ترا بگوش آید!
هوش مصنوعی: از ضعف و ناتوانی خودم، غم من این است که نمیتوانم نالهام را به گوش تو برسانم!
بود سلام وداعم یکی، که پیش تو کسچنان زخود نرود، کو دگر بهوش آید
هوش مصنوعی: یک نفر به تو سلام می‌کند و همیشه در کنار توست، چون هیچ کس نمیتواند به اندازه او به خود بیاید و هوشیار شود.