شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع ستم و تاثیر آن بر فرد ستمگر و ستم‌دیده پرداخته است. شاعر به تندی و خشونت کلامی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر چه بیشتر ظلم کنی، خودت هم به همان اندازه ظلم را تجربه میکنی. او همچنین از خجالت ناشی از سخنان تند خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که اگر ستمی در کار باشد، عواقب آن حتماً به سراغ ستمگر خواهد آمد. در نهایت، به کناره‌گیری از دنیا و سخنان واعظانه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده جدایی از دغدغه‌های دنیوی است.
ز خوی تند، همان تندخو بجان آیدکه هم ز تندی خود سیل در فغان آید
هوش مصنوعی: از خوی تند و دشوارگیری کسی دچار سختی میشود که خودش نیز به خاطر تندخوییاش، دچار دردسر و فریاد میگردد.
همان قدر که ستم میکنی، ستم بینیبقدر زور کمان، زور بر کمان آید
هوش مصنوعی: هر چقدر که بر دیگران ظلم میکنی، به همان اندازه هم ظلم و ستم را تجربه خواهی کرد. مانند نیرویی که بر کمان وارد میشود، نتیجهای مشابه از آن نیرو به خود کمان باز میگردد.
ز چنگ خجلت مظلوم، چون رهد ظالم؟اگر نه پای مکافات در میان آید؟!
هوش مصنوعی: چگونه یک ظالم میتواند از دست خجالت و شرم مظلوم فرار کند، اگر عواقب کارش در میان باشد؟
ز بس کشیده ام از حرف تند، خجلت هاترم از مصرع تندی که بر زبان آید!
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه خیلی از سخنان تند و تیز شنیدهام، از اینکه خودم هم حرفی تند بزنم، شرمندهام.
چنان کناره نکردیم از جهان واعظکه حرف عزلت ما نیز در میان آید!
هوش مصنوعی: ما از دنیا به طور کامل فاصله نگرفتیم که حرف و سخن ما در کنارهگیریمان هم شنیده شود!