شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت خودشناسی و خودسازی اشاره می‌کند. او از خواننده می‌خواهد که با عقل و خرد خود عمل کند، زیرا زمان شادی و طراوت بهار نزدیک است. بهار نمادی از عشق و زیبایی است که می‌تواند دل‌ها را تحت تاثیر قرار دهد. همچنین شاعر به سختی‌های زندگی و چالش‌هایی که ممکن است پیش آید، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند وجود ما را از بین ببرد. در نهایت، او به زیبایی‌های عشق و کلام اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که باید از زیبایی‌های زندگی لذت برد.
خرد بگیر سر خود، که یار می‌آیدجنون تهیه خود کن بهار می‌آید
هوش مصنوعی: عقل و هوش خود را به کار بگیر، چون محبوب نزدیک میشود. برای شادمانهتر شدن خودت آماده باش، زیرا فصل سرسبزی و جوانی در راه است.
بهار، دلبری از نو بهار من داردکه پا ز لاله و گل در نگار می‌آید
هوش مصنوعی: بهار زیبا و جذابی دوباره به سراغ من آمده است که با قدمهایش از میان لالهها و گلها میگذرد.
عجب مدار که گرداب گردباد شودکنون که کشتی ما بر کنار می‌آید
هوش مصنوعی: تعجب نکن که گرداب به طوفان تبدیل میشود، اکنون که کشتی ما به ساحل نزدیک میشود.
جز اینکه کس نگذارد وجودشان هرگزدگر ز مردم عالم چه کار می‌آید؟!
هوش مصنوعی: به جز اینکه هیچکس اجازه نمیدهد وجودشان دیگر در دنیا باشد، از مردم جهان چه انتظاری میتوان داشت؟!
گذشته لعل لب او به خاطرت واعظکه گوهر سخنت آبدار می‌آید!
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی لبان او همچنان در خاطر تو باقی مانده است، ای واعظ! کلام و سخن تو مانند مرواریدهایی درخشان و پرمایه است.