شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: این شعر مضمون اصلی‌اش این است که برای رسیدن به هدف، تنها تقصیر و کاستی‌ها مانع نیستند، بلکه راه پرپیچ و خم و سختی دارد. شاعر از دیوانگی و شور و شوق خود سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اگر چه رسیدن به مقصد دشوار است، اما ناامیدی نداشته باشید، زیرا در نهایت به مقصد خواهید رسید، حتی اگر این امر دیر اتفاق بیفتد. او به مخاطب توصیه می‌کند که از بندهای خود رها شود و به دنبال عشق و زیبایی برود، چرا که تنها از این طریق می‌تواند به حیات و معنا برسد. در پایان، به دشواری‌های راه و اینکه جوانان باید در جستجوی زیبایی‌های عالم حاضر شوند، اشاره می‌کند.
ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر می‌آیدرسیدن منزل دوری‌ست، از شبگیر می‌آید
هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدف، نشانهای از خطا نیست؛ بلکه برای رسیدن به مقصد دور، باید از سختیها و شبهای طولانی عبور کرد.
چنان با شورش دیوانگی آمیختم خود راکه خونم در شهادت از رگ زنجیر می‌آید
هوش مصنوعی: به قدری در شور و دیوانگی غرق شدم که احساس میکنم رگهای زنجیر به جای خون، شهادت میدهند.
مشو از وعده آن سروقامت ناامید ای دلکه می‌آید قیامت عاقبت، گر دیر می‌آید
هوش مصنوعی: ای دل، ناامید مشو از وعده آن شخص با ویژگیهای باارزش، چون بالاخره روز قیامت فرا میرسد و هرچقدر هم که دیر باشد، اتفاق خواهد افتاد.
ز خود این بند بگسل، گر جنون کاملی داریکه بوی عقل ای دیوانه از زنجیر می‌آید
هوش مصنوعی: اگر واقعاً دچار جنون کامل هستی، پس باید از این زنجیر خودت را آزاد کنی، زیرا بوی عقل از این زنجیر به مشام میرسد.
به دست آسان نمی‌آید شهید ناز او گشتنکه این آب حیات، از جوی آن شمشیر می‌آید
هوش مصنوعی: بدست آوردن عشق پر ارزش و حساس او آسان نیست، چرا که این زندگی و روح تازه، از راه مبارزه و قهرمانی به دست می‌آید.
ز بس دور است راه بی‌خودی از باده حسنشجوان گر می‌رود از خویش واعظ پیر می‌آید!
هوش مصنوعی: به خاطر دوری راه بی‌خودی، جوانی که تحت تأثیر زیباییاش قرار گرفته، از خود بیخود میشود و در این حال، از جانب واعظ احتمالی، فردی سالخورده به سراغ او می‌آید.