شمارهٔ ۳۶۶
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و نمادین از چاک‌ها و چین‌های لباسش سخن می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی من آثار غم و اندوه او هستند. او نگران این است که دیگر حتی نمایشی از وجودش برای دیگران نمانده است. همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که دوستش نسبت به یادآوری او بی‌توجهی می‌کند و شرایط اجتماعی را هم زیر نظر دارد که در آن ظاهر و زینت بیشتری از واقعیت افراد نشان می‌دهد. در نهایت، او به زیبایی و زینت در مظاهر اجتماعی اشاره کرده و آن را به گل و خار تشبیه می‌کند.
تن نزار من، از چاکهای جامه نمایدبدان طریق که مویی ز شق خامه نماید
هوش مصنوعی: بدن نحیف و ضعیف من، از درزهای لباس مشخص میشود، به گونهای که موهایی از شکاف کاغذ نیز دیده میشود.
نمانده آن قدر از من که آورد بنظر کسمرا بخلق مگر گاه گاه جامه نماید
هوش مصنوعی: دیگر از من چیزی باقی نمانده که کسی مرا به شکل واقعی ببیند، فقط گاهی پیش میآید که ظاهری از من نمایان شود.
از آن نمیکند آن دوست یاد ما، که نخواهدکه چین جبهه بما از شکنج نامه نماید
هوش مصنوعی: دوست ما به یاد ما نمیافتد، چون نمیخواهد برای ما از دلمشغولیهایش وحشتزده شود و رسواییاش را به ما نشان دهد.
درین زمانه شرافت بود بزینت ظاهرکه گل بفرق کسان خار رنگ جامه نماید
هوش مصنوعی: در این زمانه، داشتن شرافت و شخصیت از دیدگاه ظاهری مهم است، زیرا ممکن است زیبایی ظاهری مانند گل در حلقه کسانی که لباسهای ناپسند دارند، نمایان شود.