شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و غم صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که غم می‌تواند هم باعث تنگی دل شود و هم گشایش آن. به نوعی، عشق و درد همراه هستند و هر کس به شیوه‌ای به این احساسات پاسخ می‌دهد. شاعر به صبر اشاره دارد و می‌گوید که گاهی انتظار و تحمل، راهی برای رهایی از غم هستند. همچنین، او به زیبایی و لطافت در چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره او نمی‌تواند پنهان بماند. در نهایت، شاعر می‌پرسد که کیست که می‌تواند با محبوب صحبت کند و از دردهای عشق بگوید.
غم او ساخت دلم تنگ و، هم او بگشایددانه از آب گره گشت و، ازو بگشاید
هوش مصنوعی: غم او دل مرا تنگ کرده است، اما همان اوست که می‌تواند این تنگی را از بین ببرد. برای من همچون دانهای است که در آب گرفتار شده و فقط او می‌تواند آن را آزاد کند.
در خور حوصله خویش برد هرکس فیضطاقتی کو که نقاب از رخ او بگشاید؟
هوش مصنوعی: هر کس به اندازه ظرفیت خود بهرهوری می‌کند؛ چه کسی می‌تواند پرده از چهره او بردارد؟
کشور فتح، مسخر ز شکست تو شوداین دیاریست که با تیغ عدو بگشاید
هوش مصنوعی: این سرزمین که با شمشیر دشمن گشوده میشود، به واسطه پیروزی تو تسخیر خواهد شد.
دل، خوش از صبر به تنگ آمده، کو زور غمیکه ز چاک دلم این بند رفو بگشاید؟!
هوش مصنوعی: دل دیگر از صبر کردن خسته شده و از این وضعیت ناراحت است. چه نیازی به غم و اندوهی است که بتواند این درد و زخم را از دل من درمان کند؟
آب شرمیست در آن رخ که نبندد صورتکلک نقاش اگر چهره او بگشاید
هوش مصنوعی: در چهرهی زیبا و دلنشینی که وجود دارد، هیچ آبی نمی‌تواند خود را پنهان کند؛ زیرا اگر آن چهره نمایان شود، هنر نقاشی دیگر هیچ معنی نخواهد داشت.
کیست با او سخن کشتن واعظ گوید؟سر حرفی مگر آن تندی خو بگشاید!
هوش مصنوعی: کیست که در موقع گفتگو با او، واعظ را به چالش بکشد؟ آیا ممکن است سر موضوعی، کسی حاضری پیدا شود که بتواند با تندی موضوع را پیش بکشد؟