شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی درد و توانایی انسان در عشق و احساسات می‌پردازد. شاعر از کشیدگی و تحمل دردهای ناشی از عشق و جراحت‌های روحی سخن می‌گوید و به قدرت‌های غیبی اشاره می‌کند که ممکن است از فردی بی‌زبان، به قوی‌ترین حالت‌ها برسند. او می‌گوید که در عشق نیاز به قدرتی خاص است تا بتوان از زیبایی‌های معشوق لذت برد. در نهایت، شاعر به تاثیرات منفی و آزردگی:های ناشی از روزگار اشاره می‌کند و این موضوع را با تصویرسازی‌های زیبا و تحلیلی عمیق بیان می‌کند.
درد تو، کی توان بتن ناتوان کشید؟!کوهی چنان بموی چنین، چون توان کشید؟!
هوش مصنوعی: درد تو را، کسی که ضعیف است، چگونه میتواند تحمل کند؟ حتی کوهی محکم و بزرگ هم نمیتواند بار چنین دردی را بر دوش بکشد.
هر جا نوشته بود ز مجنون حکایتیجسم ضعیف من خط بطلان بر آن کشید
هوش مصنوعی: هر جایی که داستانهایی از مجنون و عشقش نوشته بودند، من با وضعیت ناتوان و ضعیف خودم آن را زیر سوال بردم و بیاعتبار کردم.
پر فتنه بود از نگهت روزگار ماطاقت چه خوب کرد که پا از میان کشید!
هوش مصنوعی: دنیا به خاطر نگاه تو پر از فتنه و آشفتگی بود. ما چقدر سختی تحمل کردیم، اما خوشبختانه تو از میان ما رفتی و این وضعیت را بهبود بخشیدی!
در عشق لازم است توانایی آن قدرکز چشم نیم مست تو نازی توان کشید
هوش مصنوعی: در عشق، ضروری است که آنقدر توانایی داشته باشی که از ناز و زیبایی چشمان نیمهبستهی تو لذت ببری.
در گلشنی که آن گل رخسار وا شودواعظ توان گلاب ز برگ خزان کشید
هوش مصنوعی: در باغی که گلهای زیبا شکوفا میشوند، هر کس که اهل معرفت باشد میتواند از برگهای خشک هم بوی خوشی بگیرد.