شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس عمیق و پیچیده‌ی شاعر نسبت به زندگی و مرگ است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تجربه‌های روحی و معنوی برایش از لذت‌های دنیوی ارزشمندتر است. او می‌گوید که حتی مرگ بدون کفن برایش خوش‌تر از زندگی مادی و زودگذر است. همچنین، دل غمگینش از بی‌خیالی و خوشی دیگران رنج می‌برد و احساس غربت در وطن را به صبحی در احساس خوشی و آرامش ترجیح می‌دهد. در نهایت، او به زشتی جسم و دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌های ظاهری نمی‌توانند جایگزین ارزش‌های واقعی دین و معنویت شوند.
مرا گلگشت معنی باشد از سیر چمن خوش‌ترکه بعد از خامشی چیزی نباشد از سخن خوش‌تر
هوش مصنوعی: معنای این بیت این است که گردیدن و جستجوی معنا و مفهوم در زندگی برای من از قدم زدن در باغ و چمن زیباتر است، زیرا پس از سکوت و خاموشی، هیچ چیزی شیرینتر و زیباتر از سخن و گفتار وجود ندارد.
ز بس چون تب که دیده جامه گلگون تن زارممرا از ذوق عریانی‌ست مردن بی‌کفن خوش‌تر
هوش مصنوعی: به خاطر هیجان و شوقی که دارم، احساس میکنم مثل کسی که تب دارد و لباس قرمزی به تن دارد. حالا که هیچ چیز نمیتواند مرا بپوشاند و از بیپوششی و این حالتی که دارم لذت میبرم، مرگ بی‌کفن برایم جذابتر و دلپذیرتر است.
دل غمناکم، از بس می‌کند از بی‌غمان نفرتبه چشمم شام غربت آید از صبح وطن خوش‌تر
هوش مصنوعی: دل من از غم پر شده است و از بس که بیغمها را دوست ندارم، برایم زقایتی میآورد. در این حال، شب غربت برایم دلگیرتر از صبح وطن است.
تن پوسیده‌ای داریم نذر کاهش دردشاگر افتد قبول او، بود از جان من خوش‌تر
هوش مصنوعی: ما بدنی فرسوده داریم که برای کاهش دردش نذر میکنیم. اگر خدا آن را بپذیرد، برای من از جانم نیز دلپذیرتر خواهد بود.
بود بر جسم زار واعظ از صد خلعت زیباز لطف او به خود بالیدنی یک پیرهن خوش‌تر
هوش مصنوعی: واعظ، که خود به شدت رنجیده و ضعف دارد، به خاطر لطف و زیباییهایی که از جانب او به او رسیده است، به خود میبالد و به واسطه همین لطف، یک پیراهن زیبا و بهتر میپوشد.