شمارهٔ ۴۰۰

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربیات تلخ و سختی‌های زندگی می‌پردازد و به برخی نکات مهم در مورد زندگی و ارتباطات انسانی اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که درد و رنج ناشی از بی‌وفایی و جفا هرگز از دل آدمی خارج نمی‌شود و آرامش واقعی را نمی‌توان از دنیای مادی جستجو کرد. همچنین، تأکید دارد که نباید به آمال و آروزی خود بیش از حد وابسته باشیم، زیرا مانند دانه‌ای در آسیا، دست نیافتنی خواهد بود. او از گرسنگی و خستگی مزمن سخن می‌گوید و یادآور می‌شود که هیچگاه چیزی برای دلگرمی و شادابی نداشته است. در نهایت، شاعر با تأکید بر فناپذیری دنیا، به سنگینی پایه‌های زندگی اشاره کرده و می‌گوید که باید از اتکا به هستی مادی پرهیز کرد، زیرا این دنیا پایدار نیست.