شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های زمین و آسمان و نقش انسان در آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که انسان باید در وجود خود اصلاحاتی ایجاد کند تا بتواند زیبایی‌ها را درک کند. همچنین، اهمیت قلم و بیان خوب در انتقال معارف و احساسات را مورد تأکید قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر اشاره دارد که بزرگ‌ترین درد او این است که باید در این جهان زیبا زندگی کند و به دنبال حقیقت و زیبایی باشد.
دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمززمین توزاولسه باشی گوگه تیسه آسمان اولمز
هوش مصنوعی: اگر دنیا به نیکی و ترقی پیش برود، هیچ مکانی برتر از آن نخواهد بود و حتی اگر زمین نیز برتر از تو باشد، باز هم آسمان نخواهد بود.
چوق اصلاح ایسترانسان وجودی تاکه دیل بیلسونکقلم یو نولمینجه هر طرفدن، خوش بیان اولمز
هوش مصنوعی: انسان باید درک کند که هر جا که برود و هر چیزی را ببیند، باید خوشبیان و مؤدب باشد.
گیول چاک اولمینجه بیتمز آنده معرفت تخمیسو کولمز تا زمین شخم ایله باغ و بوستان اولمز
هوش مصنوعی: اگر در دل انسان دانش و آگاهی نباشد، مانند زمینی بدون آب خواهد بود و هیچ باغ و بستانی در آن پدید نخواهد آمد.
سقشمز بو کیوللر عالمینده شوکت حسنیبنم دردم آننچون کیمیسه خاطر نشان اولمز
هوش مصنوعی: در دنیای افرادی که به زیبایی و محبت اهمیت میدهند، درد من همچون نشانهای از زیبایی و احساسی عمیق است که نمیتواند فراموش شود.
بیرایکی مصرع ایلن اولمسنگ صاحب سخن واعظکه موزون اولماق ایلن هر چبوق سرو روان اولمز
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که برای اینکه کسی به مقام سخنوری و وعظ برسد، باید به دقت و با توازن درباره موضوعات صحبت کند و در واقع اگر بیدقت باشد، سخن او به خوبی جلوه نمیکند. سخن باید مانند چوبی باشد که بر روی یک محور توازن قرار دارد و اگر این توازن وجود نداشته باشد، سخن هم به درستی ادا نمیشود.