شمارهٔ ۴۳۷

هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی واعظان و موعظه‌های آنان می‌پردازد. شاعر به مستی جوانی و غفلت از دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که برای شخص غافل، کتاب وعظ همچون برگ خزان بی‌فایده است. او یادآوری می‌کند که تنها از طریق توبه و بازگشت به حقیقت، می‌توان به آگاهی رسید. شاعر همچنین به مشکلاتی که دیو نفس بر سر انسان می‌آورد، و تأثیر عتاب الهی بر انسان، اشاره می‌کند. در نهایت، او به زهد خشک واعظان و تأثیر منفی آن‌ها بر جوانان و پیران اشاره کرده و از آن‌ها می‌خواهد تا از شراب عشق و حقیقت سخن بگویند تا دل‌ها تر و تازه شوند.