شمارهٔ ۴۵۷ - واعظ قزوینی

افزون بود ز عالم دل یاد آن بزرگکوچک شود سرا، چو بود میهمان بزرگ

آسان تر آن جهان بکف آید ازین جهانبهتر زند خدنگ، بود چون نشان بزرگ

بر دل ترا نچسبد از آن کار آن جهانکآیینه است کوچک و، آیینه دان بزرگ

بس دستگاه همت والا شده است تنگزآن رو که گشته اند بسی کوچکان بزرگ

دنیا نه جای این همه عرض تجمل استاین خانه بس محقر و، دستار خوان بزرگ

واعظ ز مال قدر کس افزون نمیشودزآنسان که کوهسار نگردد ز کان بزرگ