شمارهٔ ۴۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویر طبیعت و عشق به معشوق، احساسی عمیق از محبت و اندوه را به تصویر می‌کشد. او به زیبایی معشوقش و تأثیر آن بر دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او سبب می‌شود فراموشی از مشکلات دنیا را تجربه کند. همچنین، شاعر از عذاب و دردی که ناشی از یاد معشوق است سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که یاد او چگونه دلش را می‌آزارد و به روزگارش رنگی دیگر می‌بخشد. در نهایت، او به ضعف واعظ اشاره می‌کند و می‌گوید که غم عشقش چقدر سنگین و پر بار است.
ای از عرق جبین تو صبح بهار دلیاد قدت نهال لب جویبار دل
هوش مصنوعی: ای آن که با عرق جبینت، صبح بهاری را به یاد میآوری، برای دل من همچون نهالی در کنار جویبار استی.
هر دل که بیشمار نباشد در آن غمتدر پیش عاشقان نبود در شمار دل
هوش مصنوعی: هر دلی که دارای احساسات عمیق نباشد، غم عشق در آن جایی ندارد و عاشقان بالغ و با احساس، تعدادشان بسیار زیاد نیست.
فارغ شدم بفکر تو از فکر روزگارغیر از غم تو نیست کسی غمگسار دل
هوش مصنوعی: از فکر روزگار و مشکلاتش فارغ شدم و تمام دلمشغولیام به تو ختم می‌شود، زیرا جز خود تو کسی نیست که به دل من تسلی دهد.
چشمم ز رشک، تشنه به خون دلم شده استتا دیده است یاد ترا در کنار دل
هوش مصنوعی: چشمم از حسادت به مقدار زیادی آزار دیده و به شدت دلم برای تو تنگ شده است، چون به یاد تو در کنار دلم میافتم.
هرگه که یاد بسمل تیغ تو کرده اماز خود فشانده ام بتپیدن غبار دل
هوش مصنوعی: هر بار که به یاد شمشیر تو افتادهام، از خود بیخود شدهام و غبار دل من در حال تپش و لرزش است.
واعظ چنین ضعیف و، غمت این قدر گرانچون قامتش خمیده نگردد ز بار دل؟!
هوش مصنوعی: واعظ چطور میتواند این همه غم را تحمل کند در حالی که خودش اینقدر ضعیف و نالان است؟! به نظر میرسد بار دلش آنقدر سنگین است که نتوانسته راست بایستد و همیشه در حال خم شدن است.